De gekte van opgefokte meiden onder elkaar

Wel eens straatmeiden zien vechten? Niet dat softe krabben, bijten en aan haren trekken, maar echt knokken tot bloedens toe?...

In de voorstelling Wild Grrrl vertellen twee grieten, Ricky en Boo, hoe zij en hun vriendinnen in het Londense Hackney een andere bende tegenkomen. Hun posse tegenover die van Wendy.

Sabrina gebruikt alleen haar voeten om haar coupe niet te verstieren. Threse scheurt het liefst neusringen uit. En Boo houdt vooral in de gaten of Marie geen epilepsie-aanval krijgt. Als supervriendin weet zij alleen hoe dan te handelen.

Marie, door vader mishandeld, is geen vechtster. Maar maanden later bewerkt ze, opgefokt door speed, in een trance Wendy's gezicht met een gebroken bierglas. Ze raakt een halsslagader. Moord. Boo neemt de schuld op zich en verdwijnt voor twee jaar in de bak. Einde vriendschap.

De breuk tussen de hartsvriendinnen is de climax waar de anderhalfuur durende voorstelling van Zep naar toe werkt. Monique Hoogmoed als de zwarte Boo en Ricky Koole als blonde Marie vertellen hun opgefokte relaas direct aan het publiek.

Ze kruipen vol verve in de huid van de twee wild girls: Hoogmoed op rijglaarzen en in een rose mini-jurk die de zwarte bh laat vieren; Koole in een turquoise setje dat lekker om haar lijf knelt.

In het begin lijken ze twee cabaretières die een puberact doen: zullen we wel of durven we niet te vertellen over ons leven van dope, husselen en hoereren? Maar gaandeweg wordt hun mimiek zo levensecht, zo puberstoer, dat je hun onwaarschijnlijke overlevingstocht door de stadsjungle als een film aan je ziet voorbijtrekken.

Ze plukken aan hun rokjes, wippen op stoelen en stompen tegen elkaars schouder. Soms rappen ze hun tekst en weten ze de eerste rij aardig op te naaien. Ze improviseren zelfs op reacties, dankbaar varend op Hoogmoeds ervaring als stand-up comedian.

Ze imiteren iedereen die ze in hun herinnering tegenkomen. Tuttige stemmetjes voor gore slettebakken, laag geknor voor een smeris die zich door hen laat pijpen en een Surinaams accent voor hun rastavriendje Nero.

Tom Kleijn vertaalde het stuk van de Engelse schrijfster Rebecca Prichard (27) naar de taal van de Amsterdamse scene. Vette brutaliteit met hooguit te veel 'weet je wel'.

Subtiel is de timing van geluidsontwerper Wim Conradi: bij een winkeldiefstal klinkt een belletje, en een gitaarsolo ondersteunt de zoektocht naar peppillen.

Toch heeft regisseur Peter Pluymaekers er minder een clip van gemaakt dan bij zijn succesvolle jongerenvoorstelling Trainspotting. De desolate jongenssfeer heeft plaats gemaakt door de opgepepte gekte van een meidenvriendschap.

De spanningsboog zit niet in de tekst maar in de kittige presentatie van Hoogmoed en vooral Koole. Daarbij laten ze op introverte momenten de stilte nog te weinig toe.

Meer suspense maakt de voorstelling gevaarlijker. Nu zijn het wild girls in plaats van wild grrrls.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden