Tv-recensie Jouw stad, ons dorp

De Friezen aten een broodje bij de broodjeszaak van Henk Bres, die vanzelfsprekend over vluchtelingen begon

Programma’s over huizenruil kennen we al lang, maar het blijft goed om te zien dat er meer is dan onze eigen levens.

De zesdelige serie van de NTR, Jouw Stad, Ons Dorp, waarin stedelingen met dorpsbewoners tijdelijk van woning wisselen, is alweer een tijdje bezig. Gisteravond, in de vierde aflevering, verruilden kunstschilder Martin en zijn vrouw Ytsje het Friese dorpje Kubaard (60 inwoners) voor Den Haag (514.861, onder wie Henk Bres). Tegelijkertijd trok artiestenkoppel Romano en La Sonrisa vanuit het Haagsche richting het Friesland. De hele aflevering was, ik kan het echt niet anders zeggen, een aaneenschakeling van hoogtepunten.

Het begon bij La Sonrisa die La Sonrisa heette en die voor ze de woning in Kubaard kon betreden, eerst even heilig hout moest branden. Met een roze veertje wapperde ze de rook door de woning. ‘Oh, ik word hier helemaal emotioneel van’, riep ze. ‘Dit is zo mooi. Mama!’ Even later barstte ze weer in tranen uit toen ze zag dat er een piano, een mandoline en een viool stonden. ‘Nou ga ik helemaal stuk.’

La Sonrisa en Romano in het Friese dorpje Kubaard. Het bordje boven hen wijst naar Wommels, waar de dichtstbijzijnde supermarkt en slager waren. Beeld NTR

Ondertussen werden Martin en Ytsje in Den Haag helemaal gelukkig van twee zakken gesneden brood op het aanrecht en de door Sinti-cultuur geïnspireerde inrichting. De ­pijprokende Martin ging er zelfs van in de derde persoon praten. ‘Geen Ikea-toestanden, maar echt iets van hun eigen. En daar houden Ytsje en Martin van.’

Het was natuurlijk te verwachten: beide stellen moesten erg wennen aan de omgeving, de een wat meer dan de ander. La Sonrisa had de eerste nacht een uur geslapen omdat het huis maar geluiden bleef maken, terwijl Martin juist de volgende ochtend in Den Haag de ramen openzette zodat hij het geluid van de bouwput buiten kon horen. ‘Want dat lawaai is best wel gezellig.’ Uiteindelijk bleken zowel La Sonrisa en Romano als Martin en Ytsje prima te kunnen aarden in hun nieuwe habitats. De Friezen bezochten de Haagse markt en aten een broodje bij de broodjeszaak van Henk Bres, die vanzelfsprekend over vluchtelingen begon.

Tegelijkertijd hadden Romano en La Sonrisa het in Friesland zo naar hun zin gehad dat ze een spetterend eindfeest in het buurthuis gaven. ‘We komen overal’, zei Romano, terwijl een tiental dorpsbewoners met de souplesse van tropisch hardhout de dansvloer in bezit had genomen, ‘en hier in Kubaard zie je het publiek helemaal uit hun stekker gaan.’

Dat het mooie televisie oplevert als je mensen uit hun omgeving haalt en ze ergens anders neerzet, hebben programma’s als Puberruil en Jouw Vrouw, Mijn Vrouw al lang bewezen. Maar het is natuurlijk meer dan alleen maar de lol van stadsschuwe dorpsbewoners in een grote tram zien stappen of mondige stedelingen met het lokale orkest mee te zien spelen. Het klinkt misschien een beetje zalvend, maar dit soort programma’s laat zien hoe gezond het is soms van perspectief te wisselen en je eigen bubbel in te ruilen voor die van iemand anders. Er is meer dan onze eigen levens. Of, zoals Romano het zei terwijl de stem van zijn vrouw door de speakers van het Kubaarder dorpshuis klonk: ‘The magic happens. Ook hier.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.