Recensie Film

De finesse en de licht onderkoelde afstand waarmee Claire Denis vertelt, hebben een hypnotiserend effect ★★★★☆

In de kern van High Life, de eerste sciencefictionfilm van de 72-jarige Franse regisseur, schuilt een even fijnbesnaard als complex vader-dochterdrama.

Robert Pattinson in High Life.

De fuckbox wordt-ie genoemd, de ruimte waarin de bemanningsleden van het ruimteschip in High Life zich af en toe terugtrekken. Een stoel met uitstulpingen, bedoeld voor bedwelmende soloseks – ideaal en, naar later blijkt, vooral ook broodnodig ter onderbreking van de dagelijkse routine. Het is een veredelde vorm van performancekunst, de scène waarin steractrice Juliette Binoche als boordarts Dibs in het donker plaatsneemt op de stoel, haar handen in riempjes boven haar hoofd en het lange haar in plakkerige slierten op haar rug, terwijl de soundtrack zich vult met donkere gitaarklanken en haar lichaam een eigen leven begint te leiden. Een volstrekt origineel en onuitwisbaar beeld, ultieme bevreemding maar tegelijkertijd rakend aan menselijke oerdrift: ziehier waartoe de 72-jarige Franse psychodramakoningin Claire Denis nog altijd in staat is. Krachtvoer voor de avontuurlijke filmkijker: geen rem te bekennen, geen idee is te gek.

In de kern van High Life, Denis’ Engelstalige debuut én haar eerste sciencefictionfilm, schuilt een even fijnbesnaard als complex vader-dochterdrama. We zijn aan boord van een minimalistisch vormgegeven ruimteschip, waarin astronaut Monte (ex-tieneridool Robert Pattinson, die zeven jaar na Twilight de radicale filmrollen aan elkaar rijgt) als enige overlevende van een vaag ruimtereisproject zijn dagen slijt met baby Willow. Liefdevol vertelt hij haar over de mores van het ruimteleven (niet je eigen poep eten, óók niet als het gerecycled is), terwijl Denis via soepel uitgestrooide flashbacks laat zien wat er aan Montes eenzame bestaan voorafging. Op aarde werd hij zélf gerecycled, zoals hij het noemt, toen hij als moordenaar de kans kreeg om met medecriminelen aan een ruimtemissie mee te doen. De kans op terugkeer is nihil, maar de gedetineerden zouden zich in ieder geval nuttig maken: ze gaan op zoek naar nieuwe energiebronnen.

Het verhaal waarin Denis haar ideeën giet, heeft iets van een laboratoriumopstelling, met het menselijk lichaam als onderwerp van onderzoek. Dokter Dibs, die op aarde haar kinderen doodde, werkt obsessief aan een vruchtbaarheidsproject – wellicht uit schuldgevoel, wellicht in de hoop een minibeschaving te bouwen. Wat volgt, is niet zozeer verrassend – na verloop van tijd wint primair gedrag het van beschaving – maar de finesse en de licht onderkoelde afstand waarmee Denis vertelt, hebben een hypnotiserend effect. Wanneer de regisseur een nieuwe bevruchtingspoging combineert met beelden van een sterrenstelsel, stuurt ze High Life welbewust richting de metafysischere sciencefiction van Stanley Kubrick (2001: A Space Odyssey) en Andrej Tarkovski (Solaris). Wie zijn we, waartoe zijn we in staat, waar gaan we naartoe en waarom? Elk antwoord ligt in de film besloten – en ook weer niet.

Het werkt, wonderwel. Zelfs als Pattinson tijdens de aftiteling even dromerig als unheimisch de liefde voor Willow bezingt.

High Life

Sciencefiction

★★★★☆

Regie Claire Denis

Met Robert Pattinson, Juliette Binoche, André Benjamin, Mia Goth

110 min., in 29 zalen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden