De films die u deze week wel/niet moet zien

Wekelijks selecteert de Volkskrant films die u niet mag missen. Deze week: The Drop, Wild Tales, Dansen op de vulkaan, 20.000 days on earth.

Steven Spielberg.Beeld NBC

The Drop

Met een Oscar-nominatie voor zijn debuut Rundskop en nu ook met een Amerikaanse studiofilm op naam, is regisseur Michaël Roskam de trots van België. Hij is de eerste Vlaming die een dergelijke Hollywood-productie van de grond krijgt. Met grote acteurs als Tom Hardy, Noomi Rapace en Sopranos-ster James Gandolfini in wat zijn laatste rol zou zijn. Roskam trok hoofdrolspeler uit Rundskop, Matthias Schoenaerts, mee naar dit verhaal over een stille, schuwe barkeeper.

Bob Saginowski (Hardy) is het mompelende hoofdpersonage in The Drop. Hij werkt in de bar van zijn oom Marv (Gandolfini) waar hij niet alleen whiskey schenkt maar ook zwartgeld van de maffia wegsluist. Marv had ooit gezag in de ruige buurt van Brooklyn maar moest na een foutje buigen voor de Tsjetsjeense gangsters die nu de dienst uitmaken. Op Bob lijken dreigementen geen indruk te maken, het hele leven glijdt langs hem heen. Een gewond pitbullpuppy en een mishandelde buurvrouw (Rapace) komen daarentegen wél binnen en dan blijkt Bob langzaam toch minder soft dan hij aanvankelijk leek.

'The Drop moet het hebben van sfeer en genuanceerd spel' schrijft Bor Beekman in de Volkskrant (drie sterren). 'Van acteurs die altijd aangenaam zijn om naar te kijken. Gandolfini speelt een meer kwetsbare variant op zijn maffioso in The Sopranos.' Filmblad Variety noemt de plottwists ook weinig verrassend. 'Hardy's knap ingehouden spel en een solide laatste optreden van Gandolfini maken dat deze thriller je toch meezuigt.'

Tom Hardy (links) en James Gandolfini tijdens opnames van The Drop.Beeld ap

Wild Tales

Wat zijn mensen meer dan beesten, slechts in toom gehouden door een beetje beschaving? Dat vraagt recensent Floortje Smit zich af bij de Argentijnse film Wild Tales. 'Met sardonisch genoegen laat scenarist en regisseur Damián Szifron in zes korte verhaaltjes zien hoe dun het decorum eigenlijk is.' Er is die man in duur pak die een groezelige hilbilly uitscheldt om hem vervolgens bij autopech op een verlaten weg juist nodig te hebben. De situatie escaleert volledig. 'Het zijn over-the-top-vertellingen waarme Szifron steeds weer weet te verrassen.'

Een feilloos gevoel voor timing en zwarte humor en niet vies van geweld. 'De machtsverhoudingen en ongelijkheid mogen in Argentinië scherper liggen, als de personages zich ervan bevrijden voelt dat fout en jaloersmakend lekker tegelijk.' The Guardian noemt de film een tinderbox of delights, wat zoveel betekent als een licht ontvlambaar snoepdoosje. Szifron heeft goed gelet op Pedro Almodóvar, tevens co-producent van de film, en dat gekruist met het ongetemde van Emir Kusturica en het geweld van Quentin Tarantino. Net als de Volkskrant geeft The Guardian vier sterren.

Dansen op de Vulkaan

Op onsentimentale wijze vertelt Dansen op de Vulkaan het verhaal van de 16-jarige Maarten, die lijdt aan een ongeneeslijke ziekte. Meestal verdringt hij die waarheid, maar het blowen, zuipen en feesten zoals zijn leeftijdgenoten gaat hem niet in de koude kleren zitten. Het plan voor de film ontstond tijdens een tussenuur op school, weet Volkskrant-recensent Pauline Kleijer. De 17-jarige acteur Nils Verkooijen en zijn vriend Sjors Mans besloten een film te maken. Het was bedoeld als een simpel filmpje om aandacht te vragen voor stofwisselingsziekten, maar groeide dankzij filmcontacten uit tot professioneel tienerdrama. Daar mogen ze trots op zijn volgens Kleijer. 'De acteerprestaties zijn wisselend en sommige plotwendingen ongeloofwaardig, maar het is knap hoe de auteurs voor de hand liggende valkuilen ontwijken.'

Volgens De Telegraaf komt het eindresultaat helaas niet zo goed uit de verf. Met 2,5 ster krijgt Dansen op de Vulkaan een halve ster minder dan in de Volkskrant. 'Degelijk spel redt de voor een deel gekunstelde dialogen, maar wat meer stoort, is dat de kijker amper iets te weten komt over stofwisselingsziekten.'

Nils Verkooijen in Dansen op de Vulkaan.Beeld DFW

20,000 Days on Earth

Bor Beekman laat zich niet bedotten door punkbard Nick Cave tijdens diens 20.000e dag op aarde. 'Cave speelt zichzelf en laat in het midden waar werkelijkheid overgaat in zelf-mythologie.' We zien hem wakker worden in een Britse villa, hem in zijn Jaguar naar zijn psych rijden. We zien hem (dezelfde dag?!) ook optreden in Australië en gesprekken voeren met belangrijke mensen uit zijn verleden, onder wie non-nonsense acteur Ray Winstone en popprinses Kylie Minogue met wie hij monsterhit Where the wild roses grow scoorde.

'De man presenteert zich als een wat pompeuze man mét zelfspot, die vrijelijk filosofeert over de kunst van het liedjes schrijven en mijmert over zijn nalatenschap.' De amusante scènes ogen duidelijk gescript, maar dat is mogelijk opzet. 'De ware Cave laat zich niet in een hoek dringen, maar toont zijn ego in vol ornaat, met de mix van tragiek en heroïek die elke rockster op leeftijd aankleeft.'

De Filmkrant is beduidend vergeeflijker waar het losse genregrenzen aangaat. Cave's epos krijgt er vijf sterren, twee meer dan in de Volkskrant. 'Het levert geen traditionele documentaire op, geen portret van de zanger, noch een inleiding in de Cavologie. De essayistische aanpak van de film raakt aan grote vragen rondom inspiratie en kunst. Het valt in 20,000 Days in elkaar als een bijna perfect rocknummer, misschien iets te gestileerd als Cave er niet zou zijn met zijn zieke gevoel voor onderkoelde humor.'

Rocker Nick Cave rijdt door Brighton met Kylie Minogue op de achterbank in 20,000 Days On Earth.Beeld filmdepot
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden