Blik Sheila Sitalsing

De fietsenstelende junk: romantiek uit vervlogen tijden

Op deze plek schrijven Chris Buur en Sheila Sitalsing beurtelings wat hun is overkomen of opgevallen op de weg en in de berm.

De opmars van de elektrische fiets heeft naast intense ergernis op en rond het fietspad, bejaarden die parmantig voorbij zoeven en nieuwe statussymbolen waarvoor een mens geldbedragen moet neertellen waarvan een middelgroot gezin meermaals heel leuk op vakantie kan, ook nieuwe vormen van criminaliteit gebaard. 

De stelende junk, die met een haarspeld het wrakke ringslotje van een omafiets openpulkt en het ding voor een tientje verpatst aan een voorbijganger, om de dagopbrengst vervolgens rap om te zetten in verdovende middelen: romantiek uit vervlogen tijden.

Tegenwoordig zijn er types die zich in groot en strak georganiseerd verband storten op massadiefstal van e-bikes. Het fenomeen is al een paar jaar goed voor zorgelijke krantenkoppen. Die reppen van ‘wel 10 procent’ van de e-bikes die gestolen zouden worden, vooral door professionele bendes. Van verzekeraars die het schathemeltjerijke Nederland aanmerken als ‘een snoeptrommel’ voor de grensoverschrijdende georganiseerde fietsenmisdaad, goed gevuld met peperdure elektrische fietsen. Van bendes die zich specialiseren in het jatten van accu’s en de rest van de fiets laten staan. Van ‘antidiefstaltips’ (haal accu en display los, als het kan). Van ‘nieuwe wapens in de wedloop met fietsendieven’, zoals ingebouwde gps-trackers; er zijn verzekeraars die bij gps-beveiliging beloven dat ze je gestolen fiets gaan terughalen, ook ver over de grens. En van hard optreden: een halfjaar geleden eiste het OM vijf maanden celstraf tegen een stel Polen dat zeven e-bikes had gestolen die per stuk tussen de 2 en 3 duizend euro waard waren.

Ook het ouderwetse jatten van de gewone trapfiets heeft nieuwe vormen aangenomen. Laatst nog, de splinternieuwe transportfiets van de dochter: zo’n robuuste met een kratje voorop, waarop je tienermeisjes door heel Nederland kunt uittekenen. ’s Morgens stond hij er niet meer. De logé die vlak bij de achterdeur sliep had – nu je het zegt – in de nacht inderdaad gerommel gehoord, en het geluid van een zware automotor. De werkster knikte straatwijs dat ‘ze’ ’s nachts met busjes rondrijden door woonwijken om de nieuwste, mooiste fietsen uit tuinen en schuren te tillen, in te laden en naar het oosten te rijden. Er vielen stigmatiserende woorden over Oost-Europese broedervolkeren.

De mijne stond er nog. Ze was netjes opgetild en een stukje verder neergevlijd, zodat de dieven makkelijker konden werken. Omafiets, nul versnellingen, beetje roest, ringslotje van niks; vroeger zou ze een felbegeerd junkenobject zijn geweest, nu was ze harteloos gedist door de nieuwe generatie fietsendieven. Ik aaide haar en prees haar goedkoopte. Ze keek beledigd terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden