De faxen van Mizee doen denken aan brieven van Reve

Drie jaar lang stuurde Nicolien Mizee vele faxen naar haar voormalig docent scenarioschrijven, getob in humor gevat. Haar teksten doen denken aan de brieven van Gerard Reve.

'Ideaal zou zijn als ik even bij je op schoot mocht zitten en eens even grondig mijn gang mocht gaan. Gezicht, nek, schouders, bovenarmen, buik. Voelen dus, met lippen en handen. Rimpels, kwabben, littekens en haren zijn allemaal zeer welkom.' Aldus Nicolien Mizee op 7 februari 1997 in een fax naar Ger Beukenkamp, haar voormalig docent scenarioschrijven. Drie jaar lang stuurt ze hem faxen, soms bijna dagelijks. Nooit krijgt ze bericht terug.

Mizee (1965) schreef in de afgelopen jaren een aantal goed ontvangen romans, had een column in NRC Handelsblad en geeft schrijfles. De bundeling faxen aan Ger, getiteld De kennismaking, weerspiegelt een minder succesvolle periode in haar leven.

Het lukt haar niet haar scenario's aan de man te brengen, ze wordt geplaagd door angsten en depressies en voert een strijd met de Sociale Dienst omdat ze niet wil en kan werken ('Ik ben helaas tot de slotsom gekomen dat het helemaal nooit wat zal worden tussen mij en de arbeidsmarkt'). Al haar getob beschrijft zij aan Ger, met wie ze een soort afstandelijke vriendschap ontwikkelt. Ze kan bij hem zichzelf zijn: 'een tamelijk intolerant, ongeduldig, zich eeuwig onbegrepen en tekortgedaan voelend wezen, dat zichzelf godzijdank niet al te serieus neemt'.

Fictie
Nicolien Mizee
De kennismaking - Faxen aan Ger
Van Oorschot; 400 pagina's; euro 24,99.

Dat zweemt naar Gerard Reve, en Mizees faxen hebben dan ook wel wat weg van diens brieven in Op Weg Naar Het Einde. Mizee kan mopperen op dikdoenerige lui en cynisch ageren tegen schijnheiligheid. Ze maakt de lezer ook deelgenoot van het eindeloos nadenken over 'de vreemdheid der dingen':

'Ik dacht dat God iets heel anders met de aarde voorgehad had dan wat wij ervan gemaakt hadden. Het kwam me voor dat de aarde woest en ledig diende te zijn, en dat wij naakt en pezig over de vlakte moesten rennen om een beer met een kei de kop in te slaan en dan onze tanden in het rauwe vlees te zetten. Als ik dan door de Grote Houtstraat liep en nerveuze echtparen met jankende kinderen in veel te overladen speelgoedwinkels zag rondlopen, werd ik overmand door een gevoel van bijna verlammende verbazing. Wat was het toch vreemd gelopen met de wereld! Dit kon toch onmogelijk de bedoeling zijn!'

Nicolien Mizee. Beeld Chris van Houts

Mizee deelt ook haar reisangst met Reve die in Brief uit Camden Town beschrijft hoe hij tijdens zijn reis naar Londen bang is zijn spullen kwijt te raken, gewond te raken en beroofd of gearresteerd te worden. Dan Mizee: 'Ik zie altijd geweldig op tegen de reis, omdat mijn angst tussen twee stations te blijven steken maar niet wil slijten. En iedereen weet wat hij moet doen, waar je heen moet, welke taal er gesproken wordt en welke dienstregeling er gebruikt wordt - behalve ik.'

In de faxen draait het niet om een plot. Het gaat om Mizees opvattingen en denkwijze. Sommige langere, met haar visie op relaties, principes of de maatschappij, doen essayistisch aan. In anekdotische passages toont ze zich een geoefend observator, zoals die waarin twee oude mannetjes een vrachtwagen inladen: 'de zaak won aanzienlijk aan spanning doordat de stoep voor de auto tamelijk hoog was'.

Het enige wat we nog hadden willen weten is of ze nou uiteindelijk bij die Beukenkamp op schoot heeft mogen zitten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden