Tv-recensieArno Haijtema

De esthetiek van Frontberichten kent opvallend veel overeenkomsten met een concertfilm van Muse

null Beeld

Zondag, toen wegens hernieuwde virusdreiging het vliegverkeer met het Verenigd Koninkrijk acuut werd stilgelegd, zond BNNVara Frontberichten – De special uit. Een magazine dat – bitterzoet optimisme – zou ‘terugblikken op het jaar van de vloggers uit Frontberichten’, die vanuit IC’s, coronaklinieken, mortuaria, verpleeghuizen en ambulances in het voorjaar met het oog van hun mobieltje de gevolgen van de pandemie versloegen.

‘Terugblikken’ roept associaties op met voltooid verleden en het verlangen nooit te vergeten wat ooit is gebeurd. Daarvoor hoefde niemand te vrezen: je hoefde niet goed te luisteren om de noodklokken weer te horen galme, gedragen op de westenwind. Van al te veel reflectie bij de deelnemers aan deze special was evenmin sprake. De schrik stond bij menig vlogger die tijdens de eerste golf vanaf het front berichtte nog steeds in de ogen te lezen.

Longarts Wouter in Frontberichten. Beeld BNNVara
Longarts Wouter in Frontberichten.Beeld BNNVara

Daar was het weer: de claustrofobie wekkende vormgeving van de stramme smartphone-opnamen tegen de achtergrond van een donkere landkaart. De hypnotiserende ogen van longarts Wouter in Leeuwarden, filosoferend wat er was gebeurd ‘als het zuiden niet naar het noorden was gekomen’; dan hadden onder de grote rivieren vrachtwagens met lijkkisten rondgereden, net als in Italië.

Daar was weer de verschrikking in de ogen van de jonge schoonmaker Manon, die zonder ervaring op een afdeling als ‘een spookstad’ terecht was gekomen waar ze, tien minuten nadat een patiënt was overleden, de vloer stond te schrobben. ‘De wenskaarten hingen nog aan de wand.’ Weer klonk de vergelijking met oorlog, met bejaarden opgesloten in verzorgingshuizen, de macabere overeenkomst met schuilkelders. Met dit verschil dat je daar elkaar in elk geval kende.

Waren de dagelijkse porties Frontberichten in al hun ongefilterde directheid soms moeilijk te verstouwen, de lange special rustte als een rotsblok op de borst. Een vorm van loutering kwam er niet, althans niet in dit rauwe eerbetoon aan de coronazorg. Maar laat op de avond was er nog de Simulation Theory Concert Film van de Engelse megaband Muse.

De band, altijd tobbend met zware thema’s als de overheersing van technologie op de mensheid, laat in deze mengeling van concertregistratie en animatie een onbekend virus de wereld rondgaan, dat binnen de kortste keren Londen in zijn greep heeft. Een film nota bene uit 2019.

Muse Simulation Theory Concert Film 2019. Beeld Muse
Muse Simulation Theory Concert Film 2019.Beeld Muse

De overeenkomst in beeldtaal tussen het begin van de film en Frontberichten is frappant. Weer lopen, op de puls van Muse’ dreigende klanken, mannen in beschermende pakken en met maskers op door lange gangen. Visionair, zou je frontman Matthew Bellamy van Muse kunnen noemen. Totdat langbenige vrouwen in strakke leggings met een soort bladblazers wolken ontsmettingsmiddel over het publiek waaieren. En je je realiseert: o ja, Muse komt uit de wereld van seks, drugs en rock-’n-roll. Diep was mijn verlangen in de Ziggo Dome weer eens getuige te zijn van een Muse-concert, hoe dystopisch ook.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden