Actie / Thriller / Misdaad

De eetclub

Westdijk grijpt iedere kans op spanning verkeerd aan

Kevin Toma

De wijnclub, zo had de verfilming van Saskia Noorts succesvolle thrillerbestseller beter kunnen heten. Ook buiten etenstijd wordt er de ene fles witte wijn na de andere soldaat gemaakt. Zoals in klassieke Hollywoodthrillers voortdurend wordt gerookt, staan de personages van De eetclub steevast met een glas in de hand.

Er valt dan ook genoeg weg te drinken in de chique villawijk waar de licht onzekere vertaalster Karen (Bracha van Doesburgh) met haar gezinnetje neerstrijkt. Langzaam ontdekt ze dat de verhoudingen tussen haar kersverse vrienden Babette, Angela, Hanneke, Patricia, Kees, Evert en Simon veel troebeler zijn dan op het eerste gezicht lijkt. Hoewel, de reeks sinistere close ups waarmee deze rijkaards worden geïntroduceerd, geeft ze alle kans om betrapt, doortrapt, jaloers of onpeilbaar te kijken; dan moet er onder de eettafel wel een beerput gapen.

Vanzelfsprekend weet Karen haar onschuld daarbij niet helemaal te bewaren. Terwijl ze in haar deftige buurtje de ene steen na de andere optilt om te zien wat er voor smerigs onder schuilt, glipt ze ook zelf in een affaire – vuig vrijend in tuinschuur en blokhut.

Helaas levert het bar weinig op. Regisseur Robert Jan Westdijk (Zusje, Phileine zegt sorry) en co-scenariste Marjan Lammers doen nauwelijks iets met Karens tweestrijd, zoals ze geen enkel plotelement degelijk uitwerken en elke kans op suspense en spanning verkeerd aangrijpen. Prikkelende locaties te over, en cameraman Lex Brand speelt mooi met spiegelingen en reflecties, maar er staat altijd wel een rare wending of houterige dialoog klaar om de boel te verpesten. Intussen blijft Steve Willaert met zijn Basic Instinct-achtige filmmuziek tevergeefs onrust stoken.

Het grootste euvel is dat Westdijk geen grip heeft op de vele personages. Te vaak is het lastig te volgen om wie het precies gaat als er van Babette, Angela, Hanneke of Patricia gesproken wordt. Dan merk je dat de film nauwelijks de tijd neemt om je fatsoenlijk door het vriendengroepje te gidsen; dat de individuen te weinig persoonlijke eigenschappen meekrijgen, of niet genoeg tegen elkaar worden afgezet om gemakkelijk identificeerbaar te blijven. De cast, van Angela Schijf en Halina Reijn tot een louche-aantrekkelijke Thom Hoffman, krijgt daarmee te weinig aanknopingspunten om tot fatsoenlijke acteerprestaties te komen.

Uiteindelijk kan het je dan ook niet meer schelen wie wie bedriegt, van het balkon wordt geduwd of zelfmoord pleegt. En dan maakt De eetclub om de verkeerde redenen indruk: treurig stemt het, dat de man die ooit debuteerde met het vindingrijke, diepgravende en energieke Zusje (1995), een van de meesterwerken van de moderne Nederlandse cinema, zo’n ondermaatse film kon afleveren.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden