TV-recensie High Cuisine

De drugsdiners in High Cuisine zijn origineel, gewaagd en een tikkie discutabel

Koken met psychedelica in High Cuisine verdient een groter publiek dan het achter de betaalmuur krijgt.

Gisteren was een dag voor troost – en als dat niet lukte, dan maar verdoving. Wat dat betreft kwam de kookserie High Cuisine als geroepen. De Nederlandse serie, sinds begin april op Videoland, heeft twee Amerikaanse chefs in de hoofdrol: Noah ­Tucker en Anthony Joseph, die bij Michelinrestaurants werkten en in Amsterdam vijf restaurants begonnen. ‘Ik hou van koken, en high worden’, zegt Noah in de eerste aflevering. High Cuisine draait namelijk om het koken met drugs, psychedelica en geestverruimende kruiden.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik de serie even gemist had, maar vorige week wees een artikel in The New York Times over Tucker en Joseph me op het bestaan van High Cuisine. Het stuk richtte zich met name op de legaliteit van de serie, iets waar zelfs een woordvoerder van ons eigen ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport geen uitsluitsel over kon geven. ‘We hebben geen kennis/expertise over hoe recreationele drugs gebruikt kunnen worden in het bereiden van maaltijden.’ Ach, lekker belangrijk ook.

Het idee van High Cuisine is dat Tucker en Joseph door Nederland reizen, lokale specialiteiten van chefkoks uit alle regio’s proeven en dat gebruiken als inspiratie voor een met drugs doorregen diner aan het eind van elke aflevering. In de openingsaflevering togen Tucker en Joseph naar Maris Piper, het restaurant van Freek van Noortwijk en Guillaume de Beer. Ze gingen kabeljauwkop maken (‘love it’ bromde Tucker). Terwijl Van Noortwijk en De Beer het gerecht bereiden, at Tucker – die de twijfelachtige eer heeft alle drugs en gerechten in High Cuisine voor te mogen proeven – het oog van de kabeljauw op. ‘Dat was te gek.’

De kabeljauw smaakte uiteindelijk ‘fucking really good’ en het dessert (kombu-ijs, caramel en witte truffel) was ‘fucking great, dude’.

Noah Tucker heeft de twijfelachtige eer alles voor te mogen proeven.

Het is jammer dat High Cuisine weggestopt zit achter de betaalmuur van Videoland en voorbehouden is aan een beperkt aantal trouwe abonnees, want het programma verdient een groter publiek. Doodgegooid zijn we, met allerlei soorten eet- en kookprogramma’s, het ene nog mooier en gelikter vormgegeven dan het andere, muzikaal begeleid door een of meerdere van Vivaldi’s seizoenen en altijd maar weer die verplichte bezoekjes aan de lokale markt. Bij High Cuisine is hiphop de soundtrack en is de smartshop het adres voor ingrediënten. Het is origineel, gewaagd en een tikkie discutabel. Belangrijke ingrediënten voor een kookprogramma.

‘Ik zit er nu nog redelijk florissant bij’, zei Freek van Noortwijk toen hij was aangeschoven voor het slotdiner. ‘Kijken hoe dat aan het eind van de avond is.’ Het diner, bestaande uit onder andere een paddestoelentartaar met psychedelische truffels en viskoproulade met gekonfijte prei, scheermessen, zeekraal, cannabis en kruidenolie, miste zijn uitwerking niet. ‘Sowieso echt epic’ zei Van Noortwijk even later, ‘echt heel nice’. Zijn ogen half gesloten. Hij was totaal ontspannen. Daarna probeerde hij nog uit te leggen wat beschuitfluiten is en gierde daarbij van het lachen. Hij wel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.