Filmrecensie The Goldfinch

De drang om Donna Tartts boek in zijn volle omvang eer aan te doen zit The Goldfinch in de weg ★★★☆☆

Nicole Kidman en een iets te gladde Ansel Elgort in The Goldfinch.

Wat kan er misgaan bij het verfilmen van een roman van Donna Tartt? De Amerikaanse schrijver van The Secret History (1992), The Little Friend (2002) en The Goldfinch (2013) produceert bestsellers met een dwingende plot, geknipt voor meeslepend drama, zou je zeggen. Tartts boeken zijn weliswaar aan de lijvige kant (The Goldfinch, Het puttertje in de Nederlandse vertaling, telt ruim 900 pagina’s), maar haar uitgebreide, gedetailleerde beschrijvingen hebben ook een filmisch voordeel. Ze zijn te lezen als zeer precieze instructies voor een setontwerper.

De decors zien er dan ook schitterend uit in The Goldfinch. Alles aan deze film van de Ierse regisseur John Crowley (Boy A, Brooklyn) oogt ongelooflijk verzorgd, van de meubels en kostuums tot het acteerwerk. Wanneer bloed op een wastafel spat, zoals in de openingsscène, is dat een visueel knalfestijn van het helderste rood op glanzend wit.

Het is even zoeken naar betekenis achter dat weldadige uiterlijk. Het scenario van Peter Straughan volgt trouw het boek. Theodore Decker verliest op 13-jarige leeftijd zijn moeder bij een bomaanslag in een New Yorks museum. Tussen het stof en puin vindt hij het schilderij Het puttertje van de Nederlandse kunstenaar Carel Fabritius, dat hij mee naar huis neemt. Hij wil het waardevolle meesterwerkje wel terugbrengen, maar bij alle afslagen die zijn leven daarna neemt, komt het er niet van.

Lange tijd blijft het een boeiend verhaal, ontroerend ook. Theo’s trauma en de pijn van onverwerkte rouw krijgen geloofwaardig gestalte in het spel van Oakes Fegley (de jonge Theo) en, in mindere mate, Ansel Elgort (Theo als twintiger, iets te gladjes). Maar de opeenstapeling van toevalligheden, in het boek nog te beschouwen als stijlmiddel, komt de film uiteindelijk niet ten goede. Hoe groot is de kans dat Theo iedereen die ooit een sleutelrol speelde in zijn leven, vanzelf weer tegen het lijf loopt? Ook de drang om Tartts roman in zijn volle omvang eer aan te doen, zit The Goldfinch in de weg. Het wordt simpelweg te veel om in tweeënhalf uur te stouwen.

Wonderlijk genoeg blijft het schilderij van Fabritius nagenoeg buiten beeld. Het puttertje zou de drager moeten zijn van ideeën over vergankelijkheid, creativiteit en troost, maar de film reduceert het kunstwerk tot een plottechnisch foefje. Misschien was het dat bij Tartt ook al.

The Goldfinch

Drama

★★★☆☆

Regie John Crowley.

Met Ansel Elgort, Nicole Kidman, Oakes Fegley, Aneurin Barnard, Jeffrey Wright.

150 min., in 62 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden