Filmrecensie Mission: Impossible - Fallout

De doe-het-zelfaanpak van Tom Cruise zorgt voor zinnenprikkelend spektakel in Mission: Impossible - Fallout (3 sterren)

Tom Cruise, die vrijwel al zijn stunts zelf uitvoert, heeft zich de afgelopen ­jaren ontpopt tot eenmanspretparkattractie. De doe-het-zelfaanpak maakt de actie in dit zesde deel tot zinnenprikkelend spektakel. 

Tom Cruise doet vrijwel al zijn stunts zelf Mission: Impossible - Fallout. Foto AP / Paramount Pictures

Mission: Impossible – Fallout

Actie, Regie Christopher McQuarrie. Met Tom Cruise, Henry Cavill, Simon Pegg, Ving Rhames, Rebecca Ferguson, Sean Harris. 147 min., in 133 zalen. (3 sterren.)

De opdracht aan de Amerikaanse geheim agent Ethan Hunt (Tom Cruise) oogt weer overzichtelijk en behapbaar, ook in zijn zesde film op rij. Een terroristenclub genaamd The Apostles is vastbesloten ‘een nieuwe wereldorde’ te creëren door met atoombommen Rome, Jeruzalem en Mekka van de kaart te vegen: Hunt dient  een en ander te voorkomen, bij voorkeur binnen 72 uur. Wie Hunt in vorige films doelgericht en succesvol zag bungelen aan de gevel van ’s werelds hoogste wolkenkrabber (deel vier) of de buitenkant van een opstijgend vrachtvliegtuig (deel vijf), weet dat zijn kans van slagen ook ditmaal aanzienlijk zal zijn – en de uitvoering spectaculair.

Qua plot stuurt regisseur en scenarist Christopher McQuarrie, die drie jaar geleden ook de vijfde Mission: Impossible voor zijn rekening nam, Hunts missie en daarmee de film in een oogwenk richting een haast onontwarbare kluwen. Hunts plan om het benodigde plutonium uit handen van de terroristen te houden mislukt. De als buitensporig roekeloos bestempelde Hunt wordt ten gevolge van de vorige aflevering gewantrouwd door zijn superieuren en krijgt een verplichte secondant in de gedaante van CIA-vechtmachine August Walker (Henry Cavill, al enige jaren bekend van Superman-films). Maar, trouw aan het dna van deze filmreeks, is weinig wat het lijkt. Agenten blijken spionnen (of niet), een ex-collega duikt op in een nieuwe gedaante en het gegoochel met gezichtsmaskers – ieder personage kan zich uitgeven voor een ander – vervolledigen het geavanceerde rollenspel. Ook de bom met tijdklok ontbreekt niet in Mission: Impossible – Fallout. Vertrouwde kost, al zou je ook kunnen zeggen: tikje sleets.

Vooral omdat de inwisselbare plotverwikkelingen met een speelduur van 2 uur en 27 minuten datgene in de weg zitten waar het vanaf de vierde Mission: Impossible steeds meer om is gaan draaien: actie van de buitencategorie. Tom Cruise, die vrijwel al zijn stunts zelf uitvoert, heeft zich de afgelopen jaren ontpopt tot eenmanspretparkattractie en in Mission: Impossible – Fallout etaleert hij de overtreffende trap van zijn metier. Door die doe-het-zelfaanpak worden zijn HALO-parachutesprong (‘high altitude, low opening’), zijn motorachtervolging rond de Arc de Triomphe tegen het verkeer in (zonder helm!) en zijn overname van een vliegende helikopter waarachtig en zinnenprikkelend spektakel. De wijze waarop de laatste langgerekte actiesequentie culmineert in een meervoudige helikoptercrash verraadt bovendien een groot gevoel voor opbouw, waarmee McQuarrie en Cruise binnen een scène hun eigen overtreffende trap doodleuk overtreffen.

Dáár koop je, in dit geval, een bioscoopkaartje voor. Dáár meet Mission: Impossible – Fallout zich moeiteloos met de uitdagendste moderne filmactie, van de Jason Bourne-reeks tot The Fast and the Furious. Suggestie voor deel zeven: knip er een uur uit en verleg de focus volledig naar Tom Cruises volwassenenspeeltuin.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.