TV-recensieArno Haijtema

De docu ‘Het gaat niet over mij’ volgt met toenemend ongemak lhbti-activist Hans Verhoeven

De documentaire Het gaat niet over mij heeft alles in zich voor een avondvullende opera, maar het werd een zaterdagmatinee in de kleine zaal. Zaterdagmiddag zond Avrotros haar uit, een van de vele programma’s in verband met Pride Amsterdam. Onderwerp van de docu is de 57-jarige Amsterdammer Hans Verhoeven, decennialang voorvechter van de lhbti-gemeenschap en organisator van de Pride Walk, de mars die de week traditioneel opent.

Een jaar lang volgde journalist Jelle de Gee Verhoeven, in de aanloop naar wat de feestelijke 25ste editie zou worden van Pride – die er door corona niet kwam. We zien Verhoeven, dominant op vergaderingen. Op bezoek in Sarajevo als daar de eerste (succesvol verlopen) Pride wordt gehouden in het allerminst homovriendelijke Bosnië-Herzegovina. Bij een kerstconcert dat hij met het Leger des Heils organiseert voor dakloze lhbti’ers. In zijn winkel Gays & Gadgets of in een leercafé met stoere bears.

Een gedreven man. In het begin van de film krijgt hij van burgemeester Halsema een onderscheiding wegens zijn verdiensten voor wat hij zelf het liefst de ‘regenboogcommunity’ noemt, naar de vlag die altijd wel ergens wappert als hij zich vertoont. Met aandoenlijk enthousiasme steekt hij de Pride-organisatoren in Sarajevo een hart onder de riem, een tas vol regenboogvlaggen en feestartikelen over de schouder.

Hans Verhoeven op de Pride in Sarajevo.

Geen politicus, zo omschrijft hij zichzelf: ‘Ik ben behoorlijk overtuigd van mijn gelijk, en dat héb ik meestal ook.’ Een opstelling die hem helpt als activist maar die ook weerstand oproept. Je voelt het ongemak in de zaal waar een chic kerstdiner wordt gehouden en Verhoeven met een collectebus rondgaat voor daklozen. Dat is het begin van het drama dat langzaam contouren krijgt.

We zien hem op een vergadering van Pride, waar een medebestuurder pleit voor ‘jonge dj’s en jonge mensen achter de bar’. Verhoeven zet de hakken in het zand: ‘Er verandert níks aan het podium, dat is al twintig jaar hetzelfde.’ Zijn opponent houdt vol: ‘Je hebt een nieuwe generatie nodig, niet oude lullen zoals wij.’ Op Verhoevens vraag of zij dat dan wil organiseren, schudt ze het hoofd. ‘Ik wil niet mijn netwerk...’, Verhoeven vult aan: ‘...blootstellen aan mijn grollen en grillen?’

Het is de voorafschaduwing van Verhoevens val. Begin januari 2020 is hij afgezet als voorzitter. ‘Wat pijn deed was de opmerking: niemand is groter dan Pride. Alsof ik het heb gebruikt om er zelf beter van te worden. Het gaat niet over mij.’ In de stromende regen kijkt hij naar de kleinschalige opening van Pride eind juli, te gast waar hij altijd gastheer was.

Het is een van de drama’s in Verhoevens leven, waarin ook corona, seropositiviteit en dreigend faillissement een rol spelen. Onderwerpen die zich lenen voor een groots en meeslepend verhaal, maar die in deze docu onderkoeld worden behandeld. Mooi. Maar kijk naar zijn blik en je ziet de emoties gisten. Die wagneriaanse opera, die komt er nog wel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden