De deugniet die weigert zijn streken op te geven

Frans Derks? De scheidsrechter die van 1962 tot 1978 gold als een respectabele fluitist, maar die ook opviel door zijn ijdelheid, non-conformisme en ondeugende streken....

Waarom nu nog een boek? Een echte aanleiding is er niet. Hooguit dat zijn zelf opgetekende ervaringen als scheidsrechter, voorzitter van Dordrecht en voorzitter van de CEV – eerste divisieclubs – niet verloren mogen gaan.

Wat voor een boek is het geworden? ‘Een boek zo groot als het broekje waarin je vroeger floot’, zei Freek de Jonge bij de presentatie. Het zijn over het algemeen vrolijke herinneringen aan het rijke leven van de scheidsrechter, ondernemer en bestuurder Frans Derks. Geen woord over zijn privéleven overigens, dat wilde Derks niet.

Wie is de auteur? André Hoogenboom, een voormalig sportverslaggever, die eerder twee aan de autosport gerelateerde boeken schreef.

Derks’ korte broekje blijft natuurlijk zijn handelsmerk in deze grijze wereld. Derks droeg niet zomaar een tenue, het was een door topcouturier Frans Molenaar bedachte jumpsuit: een strak blauw pakje met een leren riem om het middel. Hij bezat dat ook in de kleuren denim, zwart en wit .’

Weleens afgevraagd hoe zo'n bijzondere verschijning scheidsrechter kon worden? Bij toeval, zijn eerste wedstrijd was een treffen tussen de lokale barkeepers tegen de slagers. Hij ging daarna in op de uitnodiging van een official te blijven fluiten. Op één voorwaarde, hij zou nooit een cursus volgen. Hij kreeg steeds goede rapporten, zonder dat hij een officiële waarschuwing gaf: ‘Dat vond ik gewoon te veel werk.’ De scheidsrechters van tegenwoordig, zegt hij, geven hoog op over hun vakmanschap, maar het is en blijft een hobby die je doet met een fluitje van 35 cent.

Nog steeds flamboyant, die Derks? Absoluut. ‘De KNVB is een machtig instituut, maar waar ik nooit aan kon wennen waren de politieke spelletjes. Daar heb ik me op mijn manier altijd enorm tegen verzet.’

Saint Paul de Vence? De Franse kunstenaarskolonie, waar hij ze allemaal ontmoette, van Yves Montand tot Bill Wyman en Marc Chagall. Een dronken Chagall werd ooit door hem thuis afgezet, uit dank kreeg hij bij de deur een fijn schilderijtje aangeboden. Derks weigerde – ‘Ik liet de beschaving prevaleren’ – en hoopte vergeefs dat Chagall zijn aanbod de volgende dag, nuchter, zou herhalen.

Wat doet Derks nu ? Hij – 80 jaar oud – fluit nog vijftig wedstrijdjes per jaar, zet zich in voor het daklozenvoetbal en andere goede doelen en is onverminderd ambitieus en ijdel. Hij zegt: ‘Ik zou het nog wel aandurven: twee jaar lang aan het werk gaan om een club op de rails zetten.’ Zegt ook: ‘Ik weeg al 30 jaar 78 kilo en geen grammetje meer.’ En zegt ten slotte: ‘Ik ben nooit gestopt, nergens mee. Ik blijf de deugniet, die bij ergernissen nog steeds hondenpoep door de brievenbus schuift, vooral bij kakkers.’

vk.nl/boeken

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden