FilmrecensieHis house

De dagelijkse realiteit van het vluchtelingenbestaan is het ijzingwekkendst in horrorfilm His House ★★★★☆

Vooral Wunmi Mosaku laat indrukwekkend zien hoe verschrikkingen uit het verleden blijven nadreunen.

His House

De voordeur hangt uit het scharnier, de tuin wordt gebruikt als vuilstort en binnen hangt een ontstellend smerige geur. De buurt lijkt een sloppenwijk. Toch weten Bol en Rial het zeker, in de bijzondere Netflix-horrorfilm His House: deze droeve woning in de rafelrand van Londen gaat hun thuis worden. Niemand krijgt ze hier nog weg.

Het huis denkt daar zelf anders over, zo blijkt tijdens de eerste nacht die Bol (Sope Dirisu) en Rial (Wunmi Mosaku) er doorbrengen. Misschien worden ze bezocht door geesten die ze zelf met zich meedragen, sinds ze het door oorlog verscheurde Zuid-Soedan ontvluchtten. Het echtpaar is nauwelijks toegekomen aan de rouw om dochter Nyagak, verdronken tijdens de oversteek op zee. De gruwelen die ze onderweg meemaakten, hebben de geplaagde Bol en Rial stil achter zich gelaten. 

Wat als je nergens welkom bent, niet in je vaderland en niet eens in je eigen huis? Zeer intrigerend, hoe debuterend schrijver en regisseur Remi Weekes de conventies van het spookhuisgenre koppelt aan de verschrikkingen van het vluchtelingenbestaan. En hoe hij sociaal realisme laat vervloeien met volkslegendes en duistere magie. 

De geschiedenis van zijn hoofdpersonages visualiseert Weekes met hallucinante flashbacks, waarin de wand van het huis soms letterlijk wordt opengebroken naar het verleden. Zijn fantastische acteurs maken knap zichtbaar hoe de verschrikkingen in Bol en Rial nadreunen terwijl ze langzaam uit het stof opkrabbelen. Vooral Mosaku (Lovecraft Country) levert indrukwekkend ingetogen spel.

Wanneer het in de spouwen van hun nieuwe huis begint te ritselen, als ogen hen bespieden door de gaten in het plafond en Nyagak niet als enige opdoemt uit het donker, kiezen Rial en Bol voor totaal verschillende benaderingen: zij voor aanvaarding, hij voor verzet. Intussen zoeken in die ene woning de trauma’s van velen een uitweg. Weekes maakt daarbij liever gebruik van doeltreffende licht-, grime- en geluidseffecten dan van digitaal getrukeerde monsters, met des te overtuigender resultaat. 

Maar hoe stevig de nachtelijke griezelmomenten ook uitpakken, ze kunnen niet op tegen de horror van de buitenwereld. Hoogtepunt is Rials eerste wandelingetje door haar nieuwe wijk: angstaanjagend kalm verdwaalt ze in een almaar vijandiger labyrint van steegjes en schuttingen, waarbij het steeds spannender wordt wat ze voorbij de volgende straathoek zal aantreffen. 

De alledaagse spoken, die maken His House pas echt eng.

His House

Horror

Regie Remi Weekes

Met Wunmi Mosaku, Sope Dirisu,  Malaika Wakoli-Abigaba, Matt Smith, Javier Botet, Vivienne Soan. 

93 min., te zien via Netflix.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden