Nieuws Uil Holland Opera

De cast van Holland Opera is aangeslagen: uil Tamino is plots overleden

Levende laplanduil had mooie rol in voorstelling Zauberflöte Requiem, die deze week nog wordt opgevoerd.

Laplanduil ‘Tamino’ aan het begin van de voorstelling. Links vooraan sopraan Morgane Heyse, de Koningin van de Nacht. Foto Ben van Duin

Hij was nog maar vier maanden oud. Mensen die met hem hebben gewerkt, omschrijven hem als goedgeluimd, fotogeniek en sociaal. En donzig. Al vanaf de eerste try-out was hij dé blikvanger van de nieuwste voorstelling van Holland Opera, dat dezer dagen in de Utrechtse Werkspoorkathedraal een mix van Mozarts Zauberflöte en Requiem brengt. Maar de uil is niet meer. Maandagochtend overleed het dier plotseling.

Noem het een first world problem, maar de crew van Holland Opera is aangeslagen. Al vlak na zijn geboorte raakte het uilskuiken betrokken bij de productie. Zijn rol: heen en weer vliegen als symbool van de wijsheid. Ook een zusje uit het nest (‘Pamina’) was voorbestemd mee te draaien, maar ‘Tamino’ (net als zijn zus naar een hoofdrol uit de opera) was duidelijk het meest enthousiast. Dus besloot de Amersfoortse valkenier Jeroen Settels: this is the one.

En al was zijn rol beperkt, iedereen wilde met hem op de foto. De laplanduil maakte de voorstelling af.

Bas Jaap Sletterink (Sarastro) is diepbedroefd. ‘Ik heb dik twee maanden met hem gewerkt’, zegt hij. ‘Toen ik hem voor het eerst zag, was hij nog een donzig bolletje met grote ogen. Hij moest op mijn arm zitten; ik liep continu met hem rond. Ik ben geschokt, ja. Hij was toch mijn maatje al die tijd.

‘Hij herkende me aan mijn loopje. Hij volgde me overal. Soms maakte hij geluidjes als er gezongen werd. Het viel me op dat hij dat bij de laatste voorstelling die we samen deden, zaterdagavond, ineens niet meer deed.’ Valkenier Settels raakte zondagavond verontrust. Er kwam een braakbal uit zijn bek met daarin onverteerd vlees van rat, muis en hamster (‘voedsel met veel vitaminen en mineralen’). ‘Er horen alleen nog maar botjes in te zitten’, zegt Settels.

Hij spoedde direct met Tamino naar de dierenarts. De uil bleek een chronische aandoening te hebben. ‘Waarschijnlijk heeft de hoge luchtvochtigheid buiten zijn ziekte getriggerd’, zegt hij. ‘In het natuurlijke leefgebied van de laplanduil is de luchtvochtigheid veel lager.’ Hij benadrukt dat de opera er niets aan kon doen.

Al die tijd leek Tamino (ongeveer een kilo) kerngezond. ‘Zijn spiermassa was extreem door al die vluchten’, zegt Settels. Maar een uil is een roofdier en roofdieren laten het niet merken als hun iets mankeert – wie ziek is, wordt zelf prooidier. En al weet Settels best dat het leven van zijn dieren eindig is, en dat zielig in de natuur niet bestaat, ook hij heeft maandagochtend ‘keihard zitten huilen’. ‘Hij vond het fantastisch om mee te spelen. Iedereen hield van hem.’

Wat nu? Dinsdagavond neemt de valkenier een andere uil mee. Hij bezit 45 roofvogels. ‘Maar een vogel moet het wel willen, ik laat hem niks tegen zijn zin doen. We moeten proberen of het lukt.’

Maar het verdriet blijft. Settels: ‘Elke vogel is emotioneel onvervangbaar.’

Holland Opera’s Zauberflöte Requiem is nog te zien t/m 8/9, Werkspoorkathedraal, Utrecht.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.