Recensie Let's Rock

De Black Keys lijken er op Let’s Rock zelf ook niet echt zin in te hebben ★★☆☆☆

Dan Auerbach, zanger en gitarist in het rockduo The Black Keys heeft zich als veelzijdig solo-artiest en vooral producer de afgelopen jaren zodanig geprofileerd dat de vraag zich opdringt waarom hij nog met zijn maatje Patrick Carney (drums) platen blijft maken.

Ja, natuurlijk omdat The Black Keys een sterke merknaam is geworden die veel publiek op de been krijgt dankzij opzwepende  rockplaten als Brothers (2010) en El Camino (2011). Maar op Let’s Rock, hun eerste album in meer dan tien jaar waaraan producer Danger Mouse niet meewerkte, klinkt zo weinig urgentie door dat het nauwelijks voorstelbaar lijkt dat de twee er nog echt zin in hebben.

Ze wilden alles wat anders aanpakken. Minder focus op harde gitaarriffs, meer aandacht voor vocalen en melodie. Let’s Rock klinkt aardig en bevat beslist een paar liedjes die blijven hangen (Lo/Hi) maar halverwege de plaat verslapt de aandacht. Niet alleen van de luisteraar. Ook het duo zelf lijkt iedere grip te verliezen. Sit Around And Miss You begint aardig, als een liedje van Stealers Wheel uit 1973, maar verzandt in het niks. Zo verdwijnen meer aardige aanzetten in het luchtledige. Let’s Rock? Graag, maar kom dan met wat beters.

Let’s Rock

The Black Keys

★★☆☆☆

Pop

Easy Eye/Warner Music

Gijs Groenteman gaat in onze illustere archiefkast in gesprek met mensen die hem hebben verwonderd. Rapper Pepijn Lanen, schrijver Paulien Cornelisse en kunsthandelaar Jan Six passeerden al de revue.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden