filmrecensie 3 days of Quiberon

De biopic ‘3 days of Quiberon’ is wat rechtlijnig en weinig sprankelend (drie sterren)

Regisseur Emily Atef toont in 3 Days of Quiberon soms toch een waarachtige glimp van de achterkant van de roem.

Marie Bäumer (rechts) en Charly Hübner in 3 Days in Quiberon

3 Days in Quiberon (drie sterren)

Drama

Regie Emily Atef.

Met Marie Bäumer, Birgit Minichmayr, Charly Hübner, Robert Gwisdek, Denis Lavant.

115 min., in 20 zalen.

‘Ik ben een ongelukkige vrouw van 42 en ik heet Romy Schneider.’ Het is een zinnetje, uitgesproken door Romy Schneider-vertolker Marie Bäumer, dat in al zijn eenvoud de inhoud van 3 Days in Quiberon keurig samenvat. Het is 1981, een jaar voor de dood van de Europese superster, en Schneider probeert in een hotel op het West-Franse schiereiland Quiberon haar leven op orde te krijgen. Weg van de drank, van haar verdrietige beslommeringen in de liefde en van de strijd om de voogdij van haar 14-jarige zoon David, aan wie ze na deze periode van afzondering hoopt te bewijzen dat hij écht op haar kan rekenen.

Ze krijgt bezoek, omdat ze op Quiberon ontdekt hoe pijnlijk slecht ze alleen kan zijn. Van haar vroegere vriendin Hilde, met wie ze direct ontspant, en vervolgens van een journalist en een fotograaf van het tijdschrift Stern, die azen op het definitieve interview met de gevallen ster. Goed zal het haar niet doen: de journalist gaat het interview met gestrekt been in (weet ze wel dat het Duitse volk enkel de onbevlekte Romy terug wil, beroemd van haar Sissi-trilogie?) en Schneider laat haast instinctief enkele flessen champagne aanrukken. Er volgt een goed gespeeld maar weinig verrassend kat- en muisspel: de journalist steekt en manipuleert, Schneider danst waar mogelijk om zijn vragen heen, maar oogt voornamelijk kwetsbaar en machteloos.

Vergeleken met andere rond interviews opgebouwde biopics van de afgelopen jaren (The End of the Tour over David Foster Wallace, Jackie over Jackie Kennedy) is het in zwart-wit gedraaide 3 Days in Quiberon wat rechtlijnig en weinig sprankelend. Zowel de journalist als de vriendin draaien hun rondjes rond de ster. Niemand is bijzonder sympathiek, de onderlinge verhoudingen zijn en blijven duidelijk. Toch werkt het niet onaardig: juist door haar verhaal wat stationair te laten draaien, toont regisseur en scenarist Emily Atef soms toch een waarachtige glimp van de achterkant van de roem.

Schrijnend is de scène waarin haar zoon naar het hotel belt en Schneider hem niet te woord durft te staan, waarmee de film subtiel onderstreept hoe de naïeve Sissi – en met name de publieke druk om voor altijd Sissi te zijn – daadwerkelijk Schneiders ziel heeft aangetast.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.