De big band van een korzelige schoolmeester

achteraf..

Jazzportretten: De New Concert Big Band. Maandag. Nederland 3.

Bij jazz op televisie wordt er vaak gekozen voor de publieksvriendelijke varianten. Zo spelen de uitzendingen over het North Sea Festival vaak op zeker, met grote namen en veel zang. Niet te moeilijk doen, de kijker niet op stang jagen, lijkt het motto. En als er jazz van eigen bodem wordt belicht, gaat het meestal om de mainstream.

Hoewel er zo geen compleet beeld ontstaat, is die mainstream in ons land gelukkig vrij breed, en zeker zo leuk als de Amerikaanse voorbeelden. Swingen kunnen we hier allemaal, en er wordt op een frisse manier omgesprongen met de klassiekers, zonder overdreven eerbied.

De jonge leden en gastsolisten van de New Concert Big Band zijn grotendeels verantwoordelijk voor de variatie en vitaliteit van de eigen kweek, zo bleek gisteravond uit hun jazzportret. Het programma volgde drie muzikanten die ieder druk bezig zijn met hun eigen projecten, maar vol liefde praten over de saamhorigheid in de big band, en de opwinding die ze voelen bij het spelen van de arrangementen. Trompettist Angelo Verploegen, die we ook even bezig zagen met zijn Houdini's, kon na tien jaar weer geestdrift opbrengen voor het spelen in een groot orkest: 'Daar was het weer. Boem.' Altsaxofonist Benjamin Herman doet graag mee, omdat hij dan 'ook iets te luisteren heeft tijdens een concert.' Voor altist Allard Buwalda lijkt de NCBB vooral een gelegenheid echte jazz te maken, na allerlei studiowerk. We zagen hem wat partijen inspelen voor een popnummertje, en op de vraag 'Wat zijn jullie aan het opnemen?' antwoordt hij: 'Ik weet het niet.'

Programmamaker Ger Poppeliers is sterk in dit soort betekenisvolle details, en weet ook met goed gekozen muziekfragmenten de kijker ervan te overtuigen dat het enthousiasme van de musici terecht is. Centraal in zijn documentaire staat de 'geniale neuroot' Henk Meutgeert die verantwoordelijk is voor de arrangementen, en de strakheid waarmee ze worden uitgevoerd. De bandleider wordt met rake scènes en uitspraken getypeerd, als een verstrooide man die in een notenwereld leeft, zijn ongeregelde zootje muzikanten vaak behandelt als een korzelige schoolmeester, maar desondanks hun sympathie en respect verdient.

De NCBB kiest zijn solisten goed, en heeft meermalen bruggen geslagen tussen de avantgarde en de traditionalisten, zoals met het gedenkwaardige gastoptreden van de slagwerkers John Engels en Han Bennink, waar we helaas maar een flard van zagen. Het enige dat je dan ook tegen deze documentaire in kunt brengen is dat hij te kort is.

Frank van Herk

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden