De Betrouwbare Mannetjes voelen de behoefte tot victimblamen noch heksenjagen

Toch zagen ze bij Pauw een smeerlap zitten

Het voelde wat viezig om naar een dergelijke privéaangelegenheid te kijken.

Foto de Volkskrant

Natuurlijk was het zo gegaan. Alles was waar. Althans, dat ze het gezegd had, dat klopte precies. Maar dat hetgeen ze gezegd had nooit was gebeurd, dat sprak voor zich. Kom op zeg, zo moeilijk is het toch niet? Ze had het wel gezegd, dus dat was waar, maar het was nooit gebeurd, dus dat het zo gegaan was, dat was gewoon helemaal niet zo. En als je dat nu nog niet begreep, dan moest je haar boek maar gewoon lezen.

Het is dat Charlotte Mutsaers tijdens haar interview bij DWDD geen blok hout vasthield, anders hadden de Betrouwbare Mannetjes gezworen in een nachtclubscène van een David Lynch-film terecht te zijn gekomen. Tegenover Matthijs probeerde de schrijfster, zonder advocaat, duidelijk te maken dat ze in het verleden heus niet echt een 'berg kinderporno' uit de erfenis van haar broer had verkocht, zoals ze in haar interview in Volkskrant Magazine had bevestigd. Ze had gewoon geen zin gehad om zich voor de inhoud van haar nieuwe kunstwerk te moeten verantwoorden. Niets niet-onwaars aan verder.

Nog naduizelend maakten we ons op voor de voorlopige apotheose in de #MeToo-discussie. Pauw had de vermeende verkrachter van Jelle Brandt Corstius als heuse mysteryguest en de spanning werd nog even flink opgevoerd. Wie zou het zijn? Jan Mulder? Good old Henk? Frits, goede vriend? Nadat we ons door een promopraatje van alweer een nieuw Jörgen Raymann-programma en het kwartaallijkse dildo-item van Goedele Liekens hadden geworsteld, was het zover. Bleek dus een of andere onbekende vent te zijn. 'Smeerlap' had Matthijs van Nieuwkerk hem genoemd. 'Pisnicht', schreef Youp, zoals hij dat zo leuk kan. De beschuldigde ontkende alles. Zijn raadsman, de weledelgestrenge heer mr. Plasman, pakte de overgebleven tijd en kreeg van Jeroen Pauw ruim baan om alvast lekker een beetje in te pleiten. Een rondje smaad & laster kon die vervelende Brandt Corstius krijgen, en als er nog anderen waren die het nodig vonden om zich over zijn cliënt te beklagen, kom maar op. Nee, het was allemaal niet meer dan een publiciteitsstunt voor Jelles nieuwe televisieprogramma. Over robots.

Er ontstond één grote grijze campagne in de gelijkkleurige massa in ons hoofd. Wat was waar? Wie hield hier de boel voor de gek? Was er nou kinderporno verkocht? Is er dan echt samengespannen met de Russen? En heeft de nu razendsnel ontheiligde want 'te vroeg heiligverklaarde' Eberhard van der Laan daadwerkelijk stiekeme vlogjes gemaakt?

Natuurlijk, het voelde wat viezig om naar een dergelijke privé-aangelegenheid te kijken. Maar dat degene die zich aangesproken voelde zich wilde verweren, begrepen we ook wel weer. Bovendien, wie konden we nou helemaal verwijten dat de zaak zo uit de hand gelopen was? De werkelijkheid is nou eenmaal smeuïger dan fictie, zeker als er een ouderwetse bad guy in het spel is. Daar kunnen ze u bij House of Cards inmiddels over bijpraten.

De Betrouwbare Mannetjes voelen de behoefte tot victimblamen noch heksenjagen, en we mogen de mensen graag onschuldig achten tot het tegendeel bewezen is. Toch zagen we bij Pauw een smeerlap zitten. Eén die - naar wij aannemen - geen dildo had meegebracht. Eén die misschien moet oppassen met een ander te verwijten op publiciteit uit te zijn. Een die met zijn gedreig iedere potentiële #MeToo-deelnemer alvast de stuipen op het lijf joeg, en zo eigenhandig een waardevolle discussie de nek omdraaide. Peter Plasman. En mochten we daar gedonder mee krijgen, dan is ook dit allemaal verzonnen. Onwaar. Fictie. Een waar kunstwerk. Of niet.

Voor de komende week adviseren wij u de volgende mening:

Waarom geen oranje stoeltjes in plaats van die saaie blauwe?

Veel plezier van uw nieuwe mening!

Betrouwbare Mannetjes: Melle Runderkamp en Simon Hendriksen op Twitter: @Betmannetjes

Meer over