TipsInternational Film Festival Rotterdam

De beste films van het IFFR volgens de Volkskrant

Het International Film Festival Rotterdam vindt dit jaar thuis op de bank plaats. Om het nóg makkelijker te maken, tipt de filmredactie van de Volkskrant de beste acht films.

Looking for Venera Beeld
Looking for Venera

Drie IFFR TigerTips:

Looking for Venera (Norika Sefa, Kosovo, 111 min.)

Dit portret van een meisje in Kosovo oogt als een documentaire, maar is zorgvuldig geën­sceneerd. Een knappe prestatie, gezien het grote aantal groepsscènes; tiener Venera is zelden of nooit alleen. Bij haar thuis, waar drie generaties onder één dak leven, krioelt het van de familie­leden en ook buiten kan ze niet ontsnappen aan de strenge sociale controle van het dorp waar ze op­groeit. Venera’s behoefte aan privacy groeit samen met haar verlangen naar vrijheid en zelfstandigheid, maar de traditie bepaalt dat een meisje weinig te kiezen heeft. Een mooie, gevoelige kijk op groepsdruk en liefdevolle maar knellende familiebanden. (PK)

Black Medusa Beeld
Black Medusa

Black Medusa (Ismaël en Youssef Chebbi, Tunesië, 96 min.)

Minutenlang betast een seriemoordenaar het antieke mes dat ze in de kast van haar volgen­de slachtoffer heeft gevonden, voordat ze die in een haast innige omhelzing dood­steekt. Van de trage zwart-wit-enscenering gaat een zekere verdoving uit, die deze omfloerst maatschappijkritische en licht magisch-realistische thriller een eigen smaak geeft. Waarom moordt Nada? Waarom laat ze haar mannelijke prooien zo veel praten terwijl ze zelf koppig zwijgt? De jonge vrouw uit de schijnbaar zorgeloze middenklasse van Tunis, wordt geportretteerd als een fascinerend raadsel, tegen de achtergrond van een in nacht sluimerende stad. (KT)

Mayday  Beeld
Mayday

Mayday (Karen Cinorre, Verenigde Staten, 100 min.)

Wat als er een soort schemerzone is tussen leven en dood, waarin vrouwen wraak kunnen nemen op alles wat hun tijdens hun leven door mannen is aangedaan? Dat is het gedachte-experiment achter Mayday, de feministische ­fabel van de ­debuterende Amerikaanse ­regisseur Karen Cinorre. In deze eigenzinnige oorlogsfilm ­belandt Ana op een rotsachtig eiland, waar ze onder de vleugels van drie vrouwelijke soldaten wordt genomen. Visueel om de vingers bij af te likken. Cinorre weet steeds weer te verrassen: door de decors, de montage, en het geweldige spel van haar topcast, onder wie Juliette Lewis in een bijrol. (FS)

Overige tips:

Mandibules Beeld
Mandibules

Mandibules (Quentin Dupieux, Frankrijk, 77 min.)

Eersteklas eikels Manu en Jean-Gab vinden een reusachtige paar­denvlieg. Kunnen ze dit monster niet kunstjes leren en zo rijk worden? Tuurlijk: in de vrolijk absurde wereld van Quentin Dupieux kan eigenlijk alles, zolang iedereen zijn eigen ­logica maar volgt. Mandibules (‘Onderkaken’; pas aan het eind van de film snap je die titel) gaat nergens heen en nergens over, maar hoofd­rolspelers Grégoire Ludig en David Marsais hebben de laconiek-idiote toon goed te pakken. Met een boosaardig grappige bijrol voor Adèle Exarchopoulos, als de vrouw die sinds een ski-ongeluk alleen nog maar heel hard kan praten. (KT)

Mitra Beeld
Mitra

Mitra (Kaweh Modiri, Nederland, 107 min.)

In Mitra krijgt de naar Nederland gevluchte academicus Haleh de kans om haar dochter te revancheren. Die werd in 1982 in Iran geëxecuteerd en de vrouw die haar verraadde woont nu in een Hollands flatje. Maar ís ze het? Of is dit een onschuldige moeder en vertroebelt wraakzucht ­Halehs blik? De Nederlands-Iraanse Kaweh Modiri schakelt moeiteloos tussen heden en verleden, tussen Iran, in zand- en blauwtinten, en het donkere Nederland. De politieke thriller stelt interessante vragen over de bedrieglijkheid van het geheugen, trauma’s, moederschap en de zin en onzin van vergelding. (FS)

Les Sorcières de l’Orient.  Beeld
Les Sorcières de l’Orient.

Les Sorcières de l’Orient (Julien Faraut, Frankrijk, 100 min.)

De meeste sport­documentaires lijken op elkaar, maar dat geldt niet voor de films van de Franse regisseur Julien ­Faraut. Hij combineert zijn ­passie voor archiefmateriaal (hij werkt bij het Franse nationale topsportinstituut, waar hij de beeldcollectie beheert) met een bijzonder filmisch oog. Zijn vorige film, In the Realm of Perfection, die te zien was op het IDFA, draaide om tennis­legende John McEnroe. Zijn nieuwe film gaat over het Japanse vrouwen­volleybalteam dat een sensatie was in de jaren zestig. De speelsters wonnen Olympisch Goud en bleven 258 wedstrijden ongeslagen, een ongekend record.

Les Sorcières de l’Orient laat zien hoe het team, samen­gesteld uit fabrieksarbeidsters, werd afgebeuld in keiharde trainingen, aanvankelijk naast hun volleige baan. De vrouwen mochten zelfs met gebroken ribben geen rust nemen; hun coach had niet voor niets de bijnaam ‘De duivel’. Toch was hij bij de speelsters ­geliefd.

Faraut gebruikt niet eerder vertoonde beelden en bezocht de voormalige volleybalsters, die vrolijk herinneringen ophalen. Daarnaast bevat de documentaire een collectie anime en manga, want de populariteit van het team leidde tot een stroom aan strips en tekenfilms.

Het resultaat is een fascinerende mix van sport- en filmgeschiedenis. (PK)

Raymond Thiry in Quo vadis, Aida? Beeld
Raymond Thiry in Quo vadis, Aida?

Quo Vadis, Aida? (Jasmila Žbanić, Bosnië, 101 min.)

Ik weet dat het ook voor hen echt een trauma is.’ Dat zei de Bosnische regisseur Jasmila Žbanić afgelopen september, over de Nederlandse veteranen. Ze sprak een aantal van hen, voorafgaand aan de opnamen van het op het IFFR voorvertoonde Quo Vadis, Aida?, haar aangrijpende en ontluisterende drama over de val van de Dutchbat-­enclave bij Srebrenica. De historische Bosnische speelfilm, die eerder in Venetië in wereldpremière ging, wordt verteld vanuit het gezichtspunt van de (fictieve) vrouwelijke tolk Aida. Zij tracht haar naasten te redden terwijl Ratko Mladićs manschappen de moslim­bevolking afvoeren. De Nederlandse militairen staan erbij, maar weten – slecht bewapend en zonder luchtsteun van de VN – niets te verrichten om de grootste massamoord op Europese bodem sinds 1945 te voorkomen.

De in samenwerking met Nederland gerealiseerde internationale coproductie wordt inmiddels getipt voor de Oscars en telt de nodige Nederlandse rollen. Raymond Thiry (Penoza) speelt Majoor Franken, de Vlaming ­Johan Heldenbergh (The Broken Circle Breakdown) is overste Thom Karremans. ‘Ik speel hem niet als de bad guy’, zei de acteur eerder in de Volkskrant, ‘maar gewoon als een weinig competente vredeskolonel, niet opgewassen ­tegen zijn beroep in oorlogstijd.’ (BJB)

El perro que no calla. Beeld
El perro que no calla.

El perro que no calla (Ana Katz, Argentinië, 73 min.)

Dit zeer charmante, tragikomische zwart-wit-kleinood begint met een hond die alsmaar huilt om vervolgens per scène stevig voorwaarts in de tijd te stappen. Zo glippen de jaren voorbij in het leven van Sebastian (Daniel Katz), een Argentijn met een melancholieke oogopslag die zich even gelaten als praktisch door elke tegenslag werkt, veranderend en toch dezelfde blijvend. Elke scène is raak en waarachtig, terwijl de film ook een mooi absurde draai aan de corona-pandemie geeft: na de inslag van een meteoriet moet iedereen zich hurkend en kruipend voortbewegen, omdat boven de anderhalve meter de lucht vergiftigd is. (KT)

Suzanna Andler. Beeld
Suzanna Andler.

Suzanna Andler (Benoît Jacquot, Frankrijk, 91 min.)

Benoît Jacquot begon zijn carrière in de jaren zeventig als regieassistent van filmmaker en schrijver Marguerite Duras (India Song, Nathalie Granger). Zijn nieuwe film kan gezien worden als een eerbetoon aan zijn mentor: Suzanna Andler is gebaseerd op het gelijknamige toneelstuk van Duras uit 1968. De film is een echte Duras, helder aan de oppervlakte, cryptisch en poëtisch daaronder, met een melancholieke kijk op de liefde, die altijd weer onmogelijk blijkt. Charlotte Gainsbourg speelt de titelrol prachtig; Niels Schneider is ook sterk, als de minnaar aan wie de getrouwde, rijke Suzanna zich wel of niet kan overgeven. (PK)

Sweat. Beeld
Sweat.

Sweat (Magnus von Horn, Polen, 105 min.)

Geen seconde laat ze haar telefoon los. Als ze zichzelf niet aan het filmen is, dan checkt ze wel reacties. De Poolse influencer Sylwia, die met haar zorgvuldig afgetrainde lijf voortdurend rondparadeert in nauwsluitende kleding, verdient haar geld met lifestyle-filmpjes. Tijdens trainingen roept ze dingen als ‘denk aan het lichaam dat je hebt, niet aan het lichaam dat je ambieert’. Regisseur Magnus von Horn en actrice Magdalena Kolesnik geven haar in deze hyperenergieke film een verrassende diepte, en laten het heerlijk vaag of Sylwia nu medelijden zou moeten opwekken, of hoon. Een hoogst actueel onderzoek naar zelfacceptatie en kwetsbaarheid. (FS)

Beginning. Beeld
Beginning.

Beginning (Déa Kulumbegashvili,GO, 108 min.)

In haar bejubelde speelfilmdebuut nagelt de Georgische Déa Kulumbegashvili haar publiek vast, met een uiterst rigide beeldtaal. De camera staat vast en blijft op afstand in lang aangehouden shots, terwijl we toezien hoe het leven van Yana (actrice Ia Sukhitashvili) wordt ontwricht. Er is haar echtgenoot, de weinig invoelende voorman van een gemeenschap Jehova’s getuigen, die wordt belaagd door met molotovcocktails uitgeruste vandalen van reguliere christelijke snit. Ook zijn er remmende, patriarchale verwachtingen. En er is een mysterieuze en misogyne detective, die op uiterst nare wijze binnendringt in Yana’s leven. Razend berekende en effectvolle scènes waarin Kulumbegashvili steeds nét genoeg laat zien. (BB)

Lees meer over het IFFR

Filmfestival Rotterdam 2021 opent met eigenzinnige wraakfilm ‘Riders of Justice’.

Twaalf jaar lang werkte Tim Leyendekker (47) aan Feast, dat op het IFFR kans maakt op een Tiger Award. Hij vertelt de Volkskrant over de bijzondere gedaante die de film uiteindelijk heeft aangenomen.

De eigenzinnige Amerikaanse regisseur Kelly Reichardt (56) is hoofdgast op het International Film Festival Rotterdam en geldt als Oscarkandidaat.

Zelfs als hij niets zegt, is acteur Mads Mikkelsen (55) ijzersterk. En hij wordt alleen maar beter, meent filmrecensent Pauline Kleijer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden