recensie film

De belofte van Pisa is een grotestadssprookje dat interessante vragen stelt bij sociale migratie ★★★☆☆

De belofte van Pisa Beeld Diederick Bulstra

Tiener en talentvol trompettist Samir is de eerste Marokkaan die rondloopt door de gangen van het muzieklyceum Zuid. Of nou ja, niet helemaal de eerste. Er is een schoonmaakster, die hem op zijn eerste dag daar apart neemt. ‘Doe zoals zij, praat zoals zij, leer zoals zij, maar vergeet nooit je afkomst’, drukt ze hem op het hart.

Dat klinkt makkelijker dan dat het is, in de coming-of-age film De belofte van Pisa. Vanaf het moment dat Samir, een jongen uit een kansenwijk, wordt aangenomen op die prestigieuze muziekschool is het schipperen tussen twee werelden. Als hij beter op zijn plek lijkt in de ene, gaat het rommelen in de andere.

In De belofte van Pisa, gebaseerd op de gelijknamige bestseller van Mano Bouzamour, botst Amsterdam-Noord op Amsterdam-Zuid, lekker smeuïg aangezet in de artdirection. De felverlichte bezoekersruimte van de gevangenis waar Samir zijn criminele broer bezoekt, staat tegenover de warme, donkere lambrisering van zijn nieuwe school. Samir is een van de vrachtwagen gevallen Gucci-pak dat moet integreren tussen de nette kraagjes; de ontwikkeling van Samirs kapsel alleen al is een verhaal op zich.

Het is prachtig hoe acteur Shahine el-Hamus Samir met zijn overmoedige en onweerstaanbare bravoure langzaam wat bedachtzamers geeft. De scènes met zijn klasgenootje Annelies (Olivia Lonsdale) fonkelen zonder uitzondering. Ze prikt met opgetrokken wenkbrauwen geamuseerd door zijn foute versiertrucs, maar is er tegelijkertijd niet ongevoelig voor.

Regisseur Norbert ter Hall, die zich met de televisieserie A’dam en E.V.A. al bewees als excellent stadschroniqueur, kan verrassen met zijn beeldvoering. Bijvoorbeeld als een van Samirs foute vrienden een fles afwasmiddel leegknijpt in een fontein levert dat een schuimberg op waaruit plots een arrestatieteam tevoorschijn springt. Je zou bijna vergeten dat dat wel heel toevallig is. Dat geldt voor meer verwikkelingen in het scenario, vooral als sommige bijpersonages wel heel abrupt veranderen als dat voor het verhaal beter uitkomt. Dat gaat langzaam maar zeker wringen – zeker in de finale. 

Maar goed, het is een grotestadssprookje natuurlijk, die interessante vragen stelt over sociale migratie. Hoe klauter je vanuit de ene wereld naar de andere, zonder jezelf te verliezen? Hoe ontworstel je je aan torenhoge verwachtingen die de omgeving schept? Samirs diploma moet het eerste zijn dat bij zijn familie aan de muur hangt, drukt zijn broer hem op het hart. Dat is lief en motiverend bedoeld, maar De belofte van Pisa laat ook zien wat voor druk dat legt op jonge schouders.

Drama

★★★☆☆

De belofte van Pisa

Regie Norbert ter Hall.

Met Shahine el-Hamus, Olivia Lonsdale.

120 min., in 69 zalen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden