De beknellingen van de festivalboei

Het is op de foto hiernaast niet te zien, maar deze week draag ik een kikkergroene armband van het merk Dutchband.com....

Robert van Gijssel

Incubate is een festival voor undergroundmuziek in Tilburg, en wie zich afgelopen maandag meldde voor een passe partout kreeg zijn harde plastic armband al lekker vroeg voor de komende zeven dagen vastgeklikt met dat vernuftige eenmalig bruikbare sluitsysteem. ‘Zit-ie goed zo, niet te strak?’

Nu mag de bezoeker van Incubate nog van geluk spreken, met dat ene polsbandje. Bij een festival voor donkere muziek in Utrecht kregen bezoekers er drie omgesnoerd. Een voor de openingsvoorstelling of zoiets, dan nog een voor de komende dagen, en nog maar een voor het geval er foto’s moesten worden gemaakt. Het aanbod was divers: er was een bandje van textiel, met een aluminium sluitstuk dat in een soort bankschroef moest worden geplet (‘Zit-ie goed zo?’), de harde plastic variant, en er werd een zogeheten tyvekband uit een la getrokken, een plakband van plasticachtig papier, ‘water- en scheurbestendig!’

Misschien ben ik overdreven claustrofobisch ingesteld, overgevoelig voor beknellingen, maar vanaf het moment dat ik een festivalband omgebonden krijg, wil ik het ding er in razernij weer afrukken. Alsof dat zou kunnen. Dan komen beelden binnen van snoeischaren en flitsende koksmessen, en die blijven alle vier, vijf, zes dagen van het festival door mijn hoofd spoken. Als ik ’s avonds tussen de lakens schuif, met handboei, kom ik bijna in de verleiding, maar hou me in: zonder bandje ben ik niet meer welkom.

Plastic bandjes doen zeer. Je snijdt je kind er bij het kietelen mee over zijn wang. Ze zijn gevaarlijk, je kunt blijven haken bij het stagediven: arm eraf. Textielen bandjes doen geen zeer, maar ze gaan na drie dagen stinken. Het worden bacteriebommen. En na het douchen blijft je arm nog drie uur nat. Bandjes zijn verschrikkelijk en de zesduizend leden van de Facebookpagina ‘Festivalbandjes zijn herinneringen’ begrijp ik niet.

Wie heeft bedacht dat bezoekers van popevenementen bandjes om moeten? Waarom krijgen we bandjes alleen bij popmuziek? Zijn er ooit bezoekers van festivals voor klassieke muziek in de polsbandjes gehesen? Waarom krijgen abonnementshouders in het Concertgebouw geen ‘tyvekband’?

Kregen we niet eens zo heel lang geleden onze passe partouts niet gewoon uitgereikt in de vorm van een ticket, dat je desgevraagd uit je broekzak kon trekken en tonen bij de ingang? Waarom is dat pijnloze systeem afgeschaft?

Feilloos werkte dat ‘kaartje’ natuurlijk niet, het was overdraagbaar, maar wat maakt dat uit, zou je zeggen. Er kan maar één persoon mee naar binnen en vol is vol.

Het Utrechtse Impakt-festival (vijf dagen!) heeft voor het eventuele bezwaar een oplossing bedacht. Daar wordt voor de bezoeker een plastic kaartje ingevuld, hij mag even in de webcam kijken en pats, daar staat zijn hoofd op het ticket gedrukt. Simpel. Niet verliezen, steek hem naast de bankpas.

Nog drie dagen Incubate. Aftellen.

Robert van Gijssel

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden