De acteurs van deze licht-absurdistische komedie hebben duidelijk veel spelplezier

Theater - De hereniging van de twee Korea's

Het is niet voortdurend schaterlachen en dijenkletsen bij de Korea's, eerder zacht grinniken en je laten verrassen. De timing van de acteurs is onberispelijk, toegesneden op de licht-absurdistische komedie.

De hereniging van de twee Korea's. Foto Sanne Peper

De titel zet je misschien even op het verkeerde been, maar nee, De hereniging van de twee Korea's gaat dus niet over een baanbrekende politiek-ideologische toenadering op het Koreaanse schiereiland. In de nieuwe regie van Eric de Vroedt bij Het Nationale Theater draait het dit keer allemaal om de liefde. En het getob daarmee, in al z'n verschijningsvormen.

Verrassend, ja, in meerdere opzichten. De Vroedt oogstte recent lof met zijn flitsende theatermarathon The Nation, over (wan-)beleid, politiek en racisme in een land in verwarring, met Den Haag en specifieker nog, de Schilderswijk, als uitgangspunt. Dat is toch wel even wat anders, zou je zeggen. En dat is het ook.

Maar wie zijn eerdere Mightysociety-reeks zag, weet dat deze maker naast de grote thema's de persoonlijke verhalen niet schuwt. En zelf wijst hij op een overeenkomst die eerdere van zijn personages verbindt met deze: het zijn allen gevangenen van beelden die ze over de ander hebben. Altijd gevaarlijk, ook voor een liefdesrelatie.

Hartverwarmende voorstelling

In dat kader wendt De Vroedt zich nu tot de Franse schrijver en regisseur Joël Pommerat (55), een in Nederland niet heel bekende naam. Pommerats La Réunification des deux Corées stamt uit 2013. Het bestaat uit twintig scènes waarin in totaal 51 personages hun opwachting maken. Bij Het Nationale Theater worden die gespeeld door negen acteurs.

En wat een energieke, hartverwarmende voorstelling levert dat op, ondanks alle trammelant die de liefde met zich meebrengt. De setting is een groot trappenhuis, met een statige, rondlopende trap waaronder de lift zit. Aan alle kanten deuren naar appartementen. Het is een komen en gaan van drukke mensen in een metropool, bewoners, schoonmaaksters, bezoekers, passanten, een plek waar harde werkelijkheid stuit op onvermijdelijke, zoete, onmogelijke dromen.

In al die hectiek wordt de razende tijd steeds even stilgezet om in te zoomen op een specifiek individu, met een specifieke liefdesgeschiedenis, die heel vaak toch weer blijkt terug te grijpen op die van een ander personage dat we al eerder zagen of op een verhaal dat iemand anders ook aanging. Onnadrukkelijk maar ingenieus wordt het zo een groot universeel relaas, waarin clichés niet worden gemeden, maar opmerkelijke unieke momenten ook keer op keer in het spotlicht worden gezet.

De hereniging van de twee Korea's

Door Het Nationale Theater
Tekst: Joël Pommerat
Regie: Eric de Vroedt
De Koninklijke Schouwburg, Den Haag, 10 maart
Tournee t/m 20 mei

Gruwelijk tafereel

Zo mopperen drie schoonmaaksters in gelijke blauwe schorten en met gelijk gekapte hoofden over de belabberde werkomstandigheden in het appartementencomplex, totdat een van hen (Keja Klaasje Kwestro) begint uit te weiden over haar geliefde. Hun relatie zit in het slop, maar ze heeft allerlei plannen om daar weer uit te komen. Intussen gaat de lift open en openbaart zich een gruwelijk tafereel. Snel volgende scène.

Even later staat er in een van de appartementen een bruiloft op stapel. In het trappenhuis verzamelt zich zenuwachtig een stel betrokkenen: bruidsmeisjes, zusters van de bruid, de bruid zelf - waarop langzaam maar zeker blijkt dat de bruidegom (Hein van der Heijden) wel eens gezoend heeft met alle aanwezigen. Hoe erg is dat?

Kort erop probeert een dame van lichte zeden hier haar vaste klant, een geestelijke (Emmanuel Ohene Boafo), ervan te weerhouden met haar te breken. En daarna weer zien we een jong stel (Genelva Krind en Alwin Pulinckx) zich wanhopig vasthouden aan hun kinderwens.

Het trappenhuis verschiet geregeld van kleur, van zachtroze tot bloedrood tot onbarmhartig helwit. Op onverwachte momenten is er muziek en dans in Franse sferen. De timing van de acteurs is onberispelijk, mooi toegesneden op een licht-absurdistische (deuren-)komedie, en er is veel duidelijk spelplezier.

Trapscène

Maar het is zeker niet een kwestie van voortdurend schaterlachen en dijenkletsen, eerder van een zacht grinniken en je laten verrassen bij de Korea's. Dat laatste bijvoorbeeld bij de geweldige 'trapscène' tussen Hein van der Heijden en Tamar van den Dop als twee buren die zitten te wachten op hun respectievelijke partners. En weer op een andere mooie manier bij de apotheose van het betoog van Esther Scheldwacht over het niet-bestaan van de liefde.

Ontroering biedt de scène waaraan het stuk zijn titel ontleent. De man heet Serge (Mark Rietman) en dat moet hij zijn geliefde iedere dag opnieuw vertellen. Soms kan hij zijn geduld ternauwernood bewaren, als de vrouw (Betty Schuurman) het weer eens danig op de proef heeft gesteld. De ene keer springt ze vrolijk als een kind in het rond, dan weer is ze afstandelijk als een vreemde, of opeens schaamteloos in haar hang naar lichamelijke bevrediging. Maar steeds ook onzeker, dementerende als zij is.

Als in een ritueel vertelt hij haar van hun vroeger samenzijn, in de hoop dat ze zich nog even herinnert hoe bijzonder dat was: 'Wij waren twee helften die ooit waren gesplitst en elkaar hadden terugvonden. Het was fantastisch. Het was alsof Noord- en Zuid-Korea hun grenzen hadden geopend en zich herenigden en er mensen samenkwamen die elkaar al die jaren niet hadden mogen zien.'


De prijzen die Pommerat al won in Frankrijk

De in Nederland niet zo bekende Joël Pommerat was in 2016 op het Holland Festival met het stuk Ça ira.

Auteur en theaterregisseur Joël Pommerat (1963, Roanne, Frankrijk) kunnen we onder meer kennen van zijn voorstelling Ça ira, die in 2016 te zien was op het Holland Festival. In 1990 richtte Pommerat zijn eigen gezelschap op, Compagnie Louis Brouillard, en in 2003 stelde hij een groep van zeven acteurs voor om zich voor langere tijd - veertig jaar liefst - aan elkaar te verbinden om samen een oeuvre te ontwikkelen. Pommerat heeft twee Molières (een voor de beste nog levende Franse auteur en een voor het beste toneelgezelschap) gewonnen en de Grand Prix van Franse theatercritici.