De absurditeit is tastbaar, maar als geheel is het verhaal te vlak

Film (oorlogsdrama) - The Zookeeper's Wife

Chastain irriteert als kwetsbare heilige, terwijl de Joodse onderduikers voornamelijk dankbaar uit hun ogen kijken. Soms maakt regisseur Niki Caro de absurditeit tastbaar, maar als geheel is het te vlak en schematisch.

Soms maakt Caro de afschuwelijke absurditeit van de hele operatie tastbaar, maar als geheel is The Zookeeper's Wife te vlak en schematisch.

Leeuwen, tijgers, kangoeroes, dromedarissen: nadat de nazi's Warschau hebben gebombardeerd en ook de dierentuin is getroffen, rennen wilde dieren in blinde paniek door de stad. The Zookeeper's Wife is niet de eerste film met dit beeld, maar het blijft een ijzingwekkend, surrealistisch tafereel. De waanzin van de oorlog, blind grijpend naar schepsels die geen idee hebben wat hen overkomt.

En dat nadat regisseur Niki Caro (Whale Rider) in de beginscènes mooi de magie van de dan nog intacte dierentuin heeft getroffen, met de op haar dieren verliefde hoofdpersoon Antonina Zabinski (Jessica Chastain) als sprankelend middelpunt. 'Ze kan toveren met dieren', zegt iemand; nog geen twee minuten later reanimeert Antonina eigenhandig een halfdood geboren olifantje. Het is vreselijk om te zien hoe diezelfde olifantenfamilie wordt afgemaakt als de nazisoldaten de stad binnenvallen. Na het bombardement is de Warschauer Zoo vrijwel volledig verwoest; de belangrijkste dieren verhuizen naar Berlijn, de rest krijgt de kogel.

The Zookeeper's Wife
Oorlogsdrama
Regie: Niki Caro
Met: Jessica Chastain, Johan Heldenbergh, Daniel Brühl, Efrat Dor, Iddo Goldberg, Shira Haas
127 min.
in 50 zalen

Daarmee zijn de geslaagdste scènes uit The Zookeeper's Wife voorbij, terwijl het eigenlijke, op feiten gebaseerde verhaal nog moet beginnen. Dankzij hun banden met het verzet verwezenlijken Antonina en echtgenoot Jan (Vlaming Johan Heldenbergh in zijn eerste, degelijke Hollywoodrol) een ingenieus plan.

De dierentuin wordt een varkensboerderij die de nazi's van vlees voorziet; het restafval van het getto dient als voer voor de beesten. Iedere keer als hij met zijn vrachtwagen afval ophaalt, verstopt Jan enkele mensen onder het vuil. Op die manier vinden honderden Joden in de villa een onderduikadres. En al die tijd krioelt de dierentuin van de nazi's, waaronder officier Lutz Heck (Daniël Brühl, na Alone in Berlin opnieuw als nazi, maar hier met iets kleinere snor), die evenzeer geïnteresseerd is in Antonina als in het fokken van oerossen.

Soms maakt Caro de afschuwelijke absurditeit van de hele operatie tastbaar, maar als geheel is The Zookeeper's Wife te vlak en schematisch. Zo verschijnt Antonina als een kwetsbare heilige die óók met mensen kan toveren, terwijl de Joodse onderduikers voornamelijk dankbaar uit hun ogen kijkende figuranten blijven. En dan irriteert Chastains Engels-met-Pools-accent niet minder dan haar intens pure oogopslag.