Recensie Enfers

De aardbeving van strijkers en pauken op Enfers laat je naar adem happen (vijf sterren)

Enfers Beeld Harmonia Mundi

Al bij de eerste noten van Enfers, het album van het Franse ensemble Pygmalion, wankelt de wereld. Een aardbeving van strijkers, pauken, windmachines en de stem van de bariton Stéphane Degout laat je naar adem happen. Welkom in de fictieve requiemmis die Raphaël Pichon, leider van het ensemble, heeft samengesteld uit werken van Rameau en Gluck. Uitgangspunt was een recent ontdekt anoniem requiem waarin teksten uit de dodenmis worden gecombineerd met operamuziek van Rameau.

Pichon voert de historische figuur Henri Larrivée op, een bariton die nog met Gluck heeft gewerkt, op zijn reis van onderwereld naar paradijs. Met het subliem spelende Pygmalion glijd je langs de afgronden van de hel, op weg naar het licht. Kort voor het einde is het daar: verzoening met het leven en al zijn grillen, en met wat daarop volgt. Een waterscheiding tussen de werken van Rameau en die van Gluck? Die valt weg in Pichons uiterst geraffineerde knip- en plakwerk.

klassiek

*****
Enfers
Pygmalion
Harmonia Mundi

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.