tv-recensie Julien Althuisius

De aangrijpende portretten van Wie kent mij nog? maken eenzaamheid bijna voelbaar

Mariska is een vrouw op hogere leeftijd. Ze heeft kort blond haar en draagt lange oorbellen met lichtblauwe edelstenen. Ze is te oud om te werken, en een paar jaar terug overleed haar man. Dus zit ze vooral veel thuis, alleen. Ze kookt niet voor zichzelf en eet eigenlijk alleen om in leven te blijven. Bezoek krijgt ze zelden. Een heel enkele keer komt haar dochter langs, misschien eens per maand.

Met als aanleiding de Week tegen Eenzaamheid zond de EO op NPO2 afgelopen week elke avond een portret van een eenzaam iemand uit: Wie kent mij nog? Weggestopt laat op de avond, na afloop van Nieuwsuur, net voordat het licht uitgaat. Gisteravond vertelde Mariska dat ze zich sinds het overlijden van haar man eenzaam voelt. Haar werd gevraagd wat ze dan van die eenzaamheid merkte. ‘Dat er niemand geïnteresseerd is in je, niemand naar je luistert. Of benieuwd is naar je. Het interesseert mensen geen hol. Ik zou hier rustig een maand thuis kunnen zitten zonder dat iemand zich daar druk over maakt.’

De afleveringen van Wie kent mij nog? duren niet langer dan acht minuten en zijn in opzet steeds hetzelfde. De mannen en vrouwen worden thuis geportretteerd, een interviewer die buiten beeld blijft stelt ze vragen. Bijvoorbeeld of Mariska het leven nog een beetje leuk vond. ‘Nee, ik vind er niets meer aan.’ Ze moest even lachen, maar toen zei ze dat ze eigenlijk niet lachte, maar alleen maar een lachend gezicht trok.

Wie aan eenzame mensen denkt, denkt vooral aan ouderen. Maar Maria, die eerder deze week voorbij kwam, is pas 50. In de jaren negentig vluchtte ze met haar man uit Sarajevo. Sinds een tijdje zijn ze gescheiden, uit elkaar gegroeid. Maria wilde haar spirituele kant ontwikkelen, keerde zich naar binnen en nam afstand van haar vriendinnen. Daar heeft ze inmiddels spijt van. Maar haar vriendinnen beantwoorden haar brieven niet. Ze woont, alleen, in Utrecht, een stad die ze niet kent en waar het haar niet lukt om nieuwe vrienden te maken. ‘Ik vind het leven af en toe hard’ zei ze, een traan uit haar ooghoek wrijvend.

Het waren aangrijpende verhalen, van onder anderen Marie en Mariska. De eenvoud van de portretten - geen zichtbare interviewer, weinig muziek, beelden die geen uitleg behoeven - maakte de eenzaamheid van de hoofdpersonen bijna voelbaar. De kracht zat hem niet zozeer in de letterlijkheid waarmee ze over hun eenzaamheid spraken, maar in de sombere anekdotes over hoe hun dagen eruit zagen. Zo was er de 27-jarige Pearl die eens in de gehandicaptenzorg werkte, maar daarmee moest stoppen omdat ze last kreeg van een bindweefselaandoening waardoor haar gewrichten vaak uit en weer in de kom schieten. Nu zit ze thuis en kan ze door haar ziekte ook weinig bewegen. De eenzaamheid zorgt nog wel eens voor een paniekaanval. Soms ligt ze op de bank televisie te kijken en valt ze in slaap. Dat is fijn. Als Pearl dan weer wakker wordt denkt ze: ‘O mooi, weer een uurtje minder.’ 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden