AlbumSecond Line

Dawn Richard komt met een geslaagde mix van r&b, house en soul, al verdampt halverwege de spanning ★★★☆☆

null Beeld

Best gek dat de Amerikaanse Dawn Richard nooit echt is doorgebroken. Goed, in eigen land had ze onder begeleiding van Sean ‘Diddy’ Combs twee nummer-1-albums met de meidengroep Danity Kane, maar sinds ze tien jaar geleden solo ging, is ze langzaam uit beeld verdwenen. Vreemd, want ze heeft een fraaie stem. Naturel als Erykah Badu en soms met een power waar Beyoncé jaloers op kan worden.

Maar toch: geen echte hits. Die lijken ook te ontbreken op haar zesde soloalbum Second Line, opgedragen aan haar stad New Orleans. De liedjes lopen knap in elkaar over en zorgen zeker in de eerste helft, als Richard teruggrijpt naar jarennegentighouse-arrangementen, voor enige opwinding. Nostalgia en Bussifame zijn sterke popsongs, met een pittig tempo.

Maar halverwege gaat het aantal bpm om laag en verdampt ook de spanning. Richard schiet in Le Petit Morte met haar door autotune vervormde stem over een stukje Beethoven zelfs behoorlijk uit de bocht, en dan komt het eigenlijk niet meer goed. Jammer, want voor tweederde is haar Second Line een geslaagde mix van r&b, house en soul.

Dawn Richard

Second Line

Pop

★★★☆☆

Merge/Konkurrent

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden