David Verbeek versnijdt zijn eigen film tot een succesvol beeldgedicht

Steeds meer makers bewegen tussen foto en kunst; de muren tussen disciplines brokkelen af.

The Taking of a Picture, Sometime Somewhere. Beeld David Verbeek

Lang stilstaan bij één foto lijkt iets uit de krochten van de vorige eeuw. De Nederlandse regisseur David Verbeek (1980) maakte er een film over, An Impossibly Small Object, die vorige maand op het International Filmfestival Rotterdam in première ging. Wat kan één foto aan verhalen oproepen? Wat zegt een foto over de fotograaf? Interessante vragen in tijden van Snapchat (de app waarin foto's 10 seconden na het openen verdwijnen). Het leverde een sferische, zoekende film op, grotendeels gedraaid in Shanghai, waar Verbeek al meerdere films maakte. Voorlopig is An Impossibly Small Object nog niet in de bioscoop.

Verbeek, actief sinds 2005, (Shanghai Trance, R U There) maakte van de film ook een installatie, onder de titel The Taking of a Picture, Sometime, Somewhere. Dit werk was op Art Rotterdam te zien en hangt nu in galerie Flatland in Amsterdam. Verbeek toont het werk op een rechtopstaande monitor van monsterformaat. Hierop kan hij drie scènes boven elkaar laten zien, maar soms ook een verticaal beeld neerzetten en zo met hetzelfde materiaal iets nieuws vertellen.

Het kunstwerk is beter. De film lijdt een beetje onder David Verbeek die zichzelf-als-fotograaf speelt, en aan dikke symboliek. Een foto van een meisje met een vlieger op een morsige binnenplaats in een wereldstad - dat is geen foto waarin veel te raden valt, maar een met symbolen volgestouwd beeld. Maar goed, dat is de film.

In de installatie versnijdt Verbeek zijn eigen materiaal tot een beeldgedicht, waarbij hij veel terloopser heen en weer springt tussen foto en werkelijkheid. Een scène in een trappenhuis, prachtig verticaal gezet alsof je door een deur een andere wereld instapt, kan op een volgend moment weer een plaatje op een monitor zijn. De verschijning van een figuur in kostuum is geen nadrukkelijke droomscène, maar een natuurlijke, Murakami-achtige gebeurtenis. Ook de wiegende cameravoering (van Morgan Knibbe), komt beter tot zijn recht als het verhaal helemaal losgelaten is. En in het vinden van rust en vertraging in een hectische Aziatische metropool is David Verbeek altijd goed, ook in de foto's die hij tevens in Flatland laat zien.

The Taking of a Picture, Sometime Somewhere

Beeldende kunst, (****)
David Verbeek, Flatland Gallery Amsterdam t/m 31/3.

Still uit de film An impossibly small object.

Er zijn meer makers die tussen film en kunstwerk heen en weer bewegen, zoals Steve McQueen van Twelve Years a Slave, Fiona Tan en Isaac Julien. De muren tussen de disciplines brokkelen steeds verder af. De factor publiek speelt hierbij een soms verrassende rol. Full Contact, Verbeeks laatste grote film (over een drone-piloot), trok in Nederland slechts vijfduizend bezoekers naar de bioscoop, terwijl de installatieversie in Eye Filmmuseum in 2016 door 25 duizend bezoekers werd gezien.

En 'op Art Rotterdam liepen er vorige week 26 duizend rond' zegt galeriehouder Martin Rogge. De kunstwereld biedt een ander, behoorlijk groot podium.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden