David Lynch lijkt precies te weten wat hij doet in Twin Peaks 3, net zo eigenaardig als 25 jaar geleden

Waar waren we gebleven? Of is dat helemaal geen zinnige vraag binnen het Twin Peaks-universum? De serie moest het tenslotte hebben van het opwerpen van mysteries (Who killed Laura Palmer?), en was nauwelijks, althans niet in de doorsneetelevisiemanier van 25 jaar terug, geïnteresseerd in een oplossing. (Let op: spoilers!)

Twin Peaks anno 2017.

Zoiets als Twin Peaks hadden we 25 jaar geleden nog nooit op televisie gezien, maar sindsdien zijn er genoeg series geweest die we op zijn minst Twin Peaks-achtig mogen noemen, van Fargo tot The OA, en heel veel daartussen. Dus is er nog wel plek voor Twin Peaks? Na het zien van de eerste twee afleveringen van seizoen 3 is het antwoord: ja! (Maar dan achterstevoren opgenomen.) Want zoiets eigenaardigs hebben we in geen 25 jaar op televisie gezien. Is het geschikt voor late instappers? Het lijkt me voor mensen die bij seizoen 3 binnenkomen eerlijk gezegd niet te volgen. Maar misschien is er al genoeg dat te volgen is. En hoe saai en voorspelbaar is dat wel niet?

Twin Peaks

Seizoen 3
Episode 1 en 2
Geschreven door Mark Frost en David Lynch
Regie David Lynch
Met Kyle Machlachlan
Te zien op Videoland

Lynch en Frost openen met de scène uit seizoen 2 waarin Laura Palmer (het meisje dat in aflevering 1 van seizoen 1 dood is gevonden aan de oevers van het meer) zich in de droomruimte van de Black Lodge richt tot special agent Dale Cooper (Kyle Machlachlan), die haar moord onderzoekt, en zegt: 'I'll see you again in 25 years.' En daar zijn we dan, 25 jaar later, als onze favoriete FBI-man, verslaafd aan zwarte koffie en kersentaart, nog steeds zit opgesloten en zijn kwade alter ego, bezeten door de geest van de moordzuchtige Bob, inmiddels een spoor van dood en verderf heeft aangericht.

En dan zitten we opeens in New York, waar een 'miljardair' een student heeft ingehuurd om een glazen doos te bewaken, die staat opgesteld in een reusachtig loft. Hij zit daar te wachten tot er 'iets' verschijnt. En dan zitten we in South-Dakota waar agenten op een bizarre moordzaak stuiten. Het hoofd van een vrouw is samengevoegd met het lijf van een corpulente man. De vingerafdrukken in het appartement leidden naar het hoofd van een school die bezeten is geraakt. Bob strikes again.

Natuurlijk is Twin Peaks 3 deels een nostalgietrip, een soort surrealistische horrorvariant van de Gilmore Girls, waarbij we in de eerste twee episoden langs een aantal bekende locaties en personages trekken. Lucy bedient nog steeds op onnavolgbare wijze de telefooncentrale van het lokale politiestation. En hulpsheriff Hawk heeft nog altijd een lijntje met de Log Lady ('My log has a message for you'). Het feit dat zij, dat wil zeggen actrice Catherine E. Coulson, tijdens de opnamen overleed, geeft al helemaal de indruk dat Lynch een soort rechtstreekse verbinding met het hiernamaals heeft.

Voor wie bang was dat hij het kwijt zou zijn (zijn laatste, mislukte, film Inland Empire is al weer meer dan tien jaar oud) wees gerust: David Lynch lijkt precies te weten wat hij doet. Scènes duren soms eindeloos, alsof je naar een zorgvuldige performance zit te kijken. Een komisch intermezzo over een vermiste sleutel van een appartement waar een moordslachtoffer ligt, wordt opgerekt totdat uiteindelijk alle comedy-elementen gevierendeeld in de hoek liggen.

Lynch staat zelf voor het sound design op de aftiteling en zijn zoemende, knarsende, krakende sound­scape klinkt alsof hij de kijker onder water houdt terwijl er zich elders in de kamer verschrikkelijke dingen afspelen. En dat werkt, vooral met een koptelefoon op. Vier sterren dus voor de twee raadselachtige en verbazingwekkende openingsepisoden. Of Frost en Lynch dit achttien afleveringen gaan volhouden? Geen idee. Maar aan het slot van de deel 2 staat special agent Dale Cooper op het punt terug te keren naar de bewoonde wereld. En daar hebben we een kwart eeuw op zitten wachten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden