Recensie Purple Mountains

David Berman is terug, met opnieuw rafelige, melancholieke popliedjes ★★★★☆

In de tien jaar dat de Amerikaanse David Berman zich na het opdoeken van gitaarband Silver Jews uit beeld bleef, is zijn status als cultheld behoorlijk gegroeid. Muzikaal stond zijn band eind jaren negentig en in de jaren nul altijd in de schaduw van Pavement, maar Bermans teksten zijn de afgelopen jaren een eigen leven gaan leiden.

Vooral het album American Water (1998) is een heuse cultklassieker geworden, waarvan de openingsregel (‘In 1984 I was hospitalized for approaching perfection’) natuurlijk te mooi is om niet nog eens te citeren.

Berman is terug in een nieuwe band Purple Mountains, met opnieuw rafelige, melancholieke popliedjes. Lekker lui gezongen, zoals Berman dat mogelijk van zijn oude maatje Steve Malkmus (Pavement) heeft geleerd, of andersom.

En opnieuw zijn het de openhartige teksten vol zelfspot die misschien wel het meest imponeren. Berman doet verslag van een mislukte relatie, alcoholproblemen en meer persoonlijk leed. Soms in verraderlijke meezingers als Margaritas at the Mall en soms melancholiek dreinend als in That’s Just the Way I Feel. ‘I’m the same old wreck I’ve always been’, zingt hij hier. Het is goed dat hij terug is.

Pop
Purple Mountains
Purple Mountains
Drag City/V2
★★★★☆

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden