Dat programma met die onmogelijke titel

Antonie Kamerling (41) presenteert vanaf zondag de klassieker Jonge mensen op weg naar het concertpodium. Hij volgt tien jongeren tijdens het Prinses Christina Concours, een muziekwedstrijd met als hoofdprijs een optreden in New York....

Maud Effting

Jij was toch acteur?

‘Ja. Maar ik ben ooit begonnen met piano.’

Wat deed je dan?

‘Vanaf mij 6de speel ik klassiek piano. Op mijn 15de wilde ik naar het conservatorium, maar toen was ik al te ver achter. Qua muzikaliteit had ik het misschien gekund; ik speel mooi. Maar technisch ben ik helemaal niet goed. En ik denk dat ik er ook niet tegen had gekund vanwege de stress.’

Ben je zo zenuwachtig?

‘Ik heb een extreem gebrek aan zelfvertrouwen. Dat zit pas een paar jaar op een acceptabel niveau.’

Je volgt jonge muzikanten voor dit programma. Maakten ze indruk?

‘Ja, Noa bijvoorbeeld. Hij heeft zijn vader vrij vroeg verloren. Hij was ook kunstenaar en had veel invloed op hem. Ik voel me verwant aan die jongeren. Heel mooi om te zien dat ze ergens voor gaan en al die offers brengen.’

Wilden ze daar soms niet uitbreken?

‘Zeker. Sommigen deden aan drank en drugs. Dat gevecht heb ik ook jaren gevoerd. Ik heb veel te veel geblowd tijdens mijn studie. Ik voelde me een soort vader en wilde hen waarschuwen, maar ze hebben me gerustgesteld. Ze deden het niet om te ontsnappen, zoals ik toen.’

Kon je alles laten zien in de serie?

‘We hadden meer willen laten zien van New York. Ik had met ze willen stappen. Maar ik was toen een film aan het draaien en ik moest direct vanaf de set naar Schiphol, en anderhalve dag later weer terug. Er was niet veel tijd.’

Keek je vroeger naar Jonge mensen op het concertpodium?

‘Nee. Ik ken alleen de naam. Ik vind het eerlijk gezegd een onmogelijke titel. Het heet zelfs Antonie Kamerling ontmoet... Jonge mensen op weg naar het concertpodium. We hadden zelf Strijken en blazen bedacht. Maar dat vond de AVRO te revolutionair.’

Hoe heb je je eigenlijk voorbereid?

‘Eh.. niet zoveel. Dat was slim, maar ook een blunder.’

Hoezo?

‘Omdat ik druk was met de musical Turks fruit, besloot ik er zo in te springen. Dat gaf spontaniteit, maar ook technische problemen. Ik liet mensen niet uitpraten, en zat er soms doorheen met een hinderlijke lach. Soms had ik het gevoel dat ik de documentairemaaksters in de weg zat. Ze waren gewend zelf de vragen te stellen. Later erkenden ze dat. Ze vonden me onervaren. Maar ze durfden me niet te onderbreken, uit een soort respect. We hadden ook niet genoeg van tevoren gepraat. Mijn schuld. Vanwege tijdgebrek dacht ik: ik zie ze wel op de set. Maar zo gaat dat dus niet. Later heb ik een workshop interviewen gevolgd. Daar heb ik veel aan gehad.’

Wil je door als interviewer?

‘Het is een zijstap. Maar als er iets langskomt wat ik leuk vind, zeg ik wel ja. Het lijkt me wel wat om bij Idols kinderen te begeleiden. Maar meer uit passie voor het zingen, dan voor het interviewen.’

Maud Effting

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden