FilmrecensieDas Vorspiel

Das Vorspiel grijpt je langzaam naar de keel ★★★★☆

Met close-ups en benauwende stilten houdt regisseur Ina Weisse de spanning stevig vast.

Anna (Nina Hoss, links) en Alexander (Ilja Monti) in Das Vorspiel.

Een verstikkend privéleven, onderhuidse frustraties, klassieke muziek en ijshockey: na La pianiste (2001) is er nu een film die zich in dezelfde formule vastbijt. Das Vorspiel van Ina Weisse lijkt een directe afstammeling van Michael Hanekes meesterwerk, een nazaat die doet alsof hij het ontspannener aanpakt maar je intussen langzaam naar de keel grijpt.

Veertiger Anna Bronsky (Nina Hoss) heeft het schijnbaar allemaal voor elkaar. Als conservatoriumdocent helpt ze jong viooltalent op weg, haar liefdevolle echtgenoot Philippe (Simon Abkarian) is een succesvol cellobouwer, terwijl zoontje Jonas (Serafin Mishiev) alles in zich heeft om zelf een groot violist te worden. Een welgesteld en ogenschijnlijk gelukkig huishouden is het. Maar al snel toont schrijver en regisseur Weisse de barsten in dit perfecte plaatje, en begint de warmte uit haar tweede speelfilm weg te sijpelen.

De kern van Das Vorspiel zijn Anna’s lessen met haar nieuwe leerling Alexander (debutant Ilja Monti). Anders dan haar collega’s wordt Anna tijdens de toelatingsexamens gegrepen door Alexanders spel, en ze neemt de verlegen puber onder haar hoede. De lessen, waarin ze Alexander probeert klaar te stomen voor de volgende auditie, groeien in Whiplash-achtige scènes uit tot een martelgang voor leerling én docent die over alles een naargeestige schaduw werpt. 

Alexander (Ilja Monti) en Jonas (Serafin Mishiev).

Misschien loopt het in het scenario van Weisse en Daphne Charizani vooral ook andersom, en reageert Anna haar persoonlijke onvrede af op Alexander. Doet ze niet hetzelfde met zoon Jonas, die ze in het keurslijf van een muziekcarrière probeert te dwingen, terwijl hij ijshockey veel leuker vindt dan de viool? En wat is er überhaupt met Anna’s eigen muzikale ambities gebeurd?

Hoofdrolspeler Nina Hoss, voortreffelijk als altijd, weet precies hoe ze de vertwijfeling moet suggereren die achter Anna’s glimlach en lesroutine broeit. Anna beweegt ook steeds rustelozer van scène naar scène, van conservatorium naar huis en weer terug, de vioolkoffer als een verdedigingsschild op haar rug. 

Das Vorspiel maakt het je niet makkelijk om tot Anna door te dringen. Het impliciet gehouden drama wordt in dit portret van een zoekende vrouw iets te veel op elkaar gestapeld. 

Tegelijkertijd houdt Weisse de spanning stevig vast. Dat doet ze met close-ups en montageovergangen als speldenprikken, met benauwende stilten – buiten de uitgevoerde stukken bevat Das Vorspiel geen muziek – en scènes die de prestatiedruk zó ver opvoeren dat er nauwelijks lucht overblijft. Je kunt dan alleen maar ademloos afwachten of Anna haar laatste restje zelfbeheersing verliest, een zenuwslopend concert de eindstreep haalt en er niet nog veel vreselijkere dingen gebeuren.

Das Vorspiel

Drama

★★★★☆

Regie Ina Weisse

Met Nina Hoss, Simon Abkarian, Serafin Mishiev, Ilja Monti, Jens Albinus

90 min., in 30 zalen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden