Dark is af en toe moeilijk te volgen door verleden, heden en toekomst

Verdwenen tieners, een andere dimensie en veel zaklampen.

Dark

Er zijn kinderen kwijt, in een geheimzinnig bos dat grenst aan een provincieplaatsje. Een grot lijkt via een gangenstelsel toegang te bieden tot een andere dimensie, die verdacht veel op 1986 lijkt ('Im Sturz durch Raum und Zeit Richtung Unendlichkeit', zingt Nena). De aanwezigheid van een hermetisch van de buitenwereld afgesloten kerncentrale is ook niet echt sfeerverhogend. En dan is er nog iets mis met de elektriciteit, waardoor de lichten op onheilspellende momenten beginnen te knipperen. Ja, ook zaklantaarns, die uitbundig worden gehanteerd op Spielbergiaanse wijze, want we bevinden ons veel in duisternis.

Dark
Drama
Met Louis Hofmann, Oliver Masucci
Te zien op Netflix

Volwassener

Stranger Things, zegt u. Maar sinds begin deze maand kunnen we het ook over Dark hebben, de eerste Duitstalige originele Netflixserie, een drama met sciencefictionelementen. De Zwitserse filmmaker Baran bo Odar (van de technothriller Who am I) en de Duitse scenarioschrijver Jantje Friese laten hiermee zien dat ze precies weten hoe het dna van een echte Netflixbinge-serie in elkaar zit. Veel personages, complexe intriges en krankzinnig gedetailleerde sets waarbij niet op een euro is gekeken. Dit alles wordt in Dark begeleid door muziek die de hits van toen slim combineert met een experimentele soundtrack die klinkt als een op hol geslagen meterkast. Componist Ben Frost is een Australiër die in IJsland woont en dat is te horen.

Dark mag dan thematisch lijken op Stranger Things, de toonzetting is heel wat volwassener: somber met apocalyptische trekken. Wat dat betreft heeft Dark meer verwantschap met series als The leftovers en vooral met het Franse Les revenants. In deze series worden personages weliswaar geconfronteerd met gebeurtenissen die tegen alle natuurwetten ingaan, maar de trauma's en rouw om persoonlijk verlies zijn er niet minder om. En dan regent het ook nog eens de hele tijd.

Dark

Atmosfeer

Dark begint in 2019, als de tiener Jonas, net terug uit een psychiatrische inrichting na de zelfmoord van zijn vader (u was gewaarschuwd), met een groep vrienden in het bos op zoek gaat naar de drugsvoorraad van een verdwenen klasgenoot. Deze expeditie mislukt en bovendien raken ze in het bos op mysterieuze wijze nog een klasgenoot kwijt. De verdwijningen lijken een echo van soortgelijke gevallen 33 jaar geleden, die een schaduw over het stadje Winden hebben geworpen (ook It van Stephen King is een duidelijke inspiratiebron).

De makers hebben ingezet op atmosfeer (iets terughoudender met die dissonante geluidseffecten had ook gekund) en op de vele mysteries die bij een toegangsdeur tot een andere tijdsdimensie komen kijken. Maar ze vinden het duidelijk lastiger om memorabele personages op te voeren. Daarmee is Dark af en toe moeilijk te volgen. 'Het onderscheid tussen verleden, heden en toekomst is een illusie' is een quote van Einstein, die in de eerste aflevering langskomt. Kan zijn, maar het is bij het volgen van een televisieserie wel enorm handig.


2017 was het jaar dat de Duitse serie doorbrak

Met 'Babylon Berlin' en 'Dark' haken de Oosterburen eindelijk aan bij de internationale tv-seriehausse.

Babylon Berlin.
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden