Komedie

Dark Horse

Zomaar twee olifanten

David Sneek

'Als u zo tegen me praat over belastinggroep A en belastinggroep B, dan wil ik alleen nog maar dood.' Net als bijna iedereen in Dark Horse staat de jonge Daniel ver buiten de maatschappij. Zijn gesprek met een belastingambtenaar is een doorlopend misverstand. Wanneer hij na een verkeersovertreding door de politie uit zijn Fiat wordt gehaald, zet hij zijn koptelefoon pas af als het nummer waarnaar hij luistert is afgelopen.

Dark Horse, de tweede film van de IJslander Dagur Kári die in 2003 debuteerde met het succesvolle Noí Albínoí, speelt in Denemarken. Maar meer nog speelt de film in de versleten wereld waar veel onafhankelijke filmmakers zich thuis lijken te voelen. De zwart-wit beelden waarin slordige woningen in de saaie buurten van Kopenhagen zijn gefilmd, hebben veel weg van het werk van de Fin Aki Kaurismäki of de vroege films van de Amerikaan Jim Jarmusch. Daniel verdient er een beetje geld door in opdracht graffiti te spuiten, maar zijn leven is vooral een manier om verantwoordelijkheden te ontlopen - ook daarin is Dark Horse typisch voor het genre.

Woordenwisselingen met de huisbaas. Oeverloze gesprekken met een vriend die werkt in een slaapkliniek maar ervan droomt voetbalscheidsrechter te worden. Een ontmoeting met het knappe, drugs gebruikende meisje van de bakkerij.

Op zich stellen de episodes die Kári in korte hoofdstukken behandelt weinig voor. Maar samen vormen de droogkomische scènes een charmant portret van een doelloze generatie, waarin geleidelijk iets meer diepte wordt aangebracht.

Vanaf het moment Daniel betrapt wordt tijdens zijn graffiti- werkzaamheden en voor het gerecht moet verschijnen, wordt aan de losse sketches voorzichtig wat structuur gegeven. De rechter die hem veroordeelt, kruist direct na de zitting opnieuw zijn weg in het verkeer, en blijft via de montage terugkeren als een soort commentaar op het leven van de andere hoofdpersonen.

De baldadigheid van Daniel en zijn vriendinnetje staat tegenover het veel te regelmatige bestaan van de rechter. Terwijl die vreemde beslissingen begint te nemen om zijn verveling te doorbreken, lijkt Daniel juist voor het eerst een soort verantwoordelijkheidsgevoel te vinden.

Helemaal kunnen de parallellen die Kári zo laat zien niet overtuigen. Een probleem is dat niet. Uiteindelijk is het toch de aangename speelsheid van Dark Horse die het best werkt. Een regisseur die zonder voorbereiding, zonder reden en zonder verdere uitleg, zomaar twee olifanten op de achtergrond voorbij laat wandelen, verdient alleen daarom al respect.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden