Dans en muziek als sensuele soulpartners

De repetitiefilmpjes die tussendoor worden getoond, zijn typische dansfilmpjes. Weinig woorden en flarden emotie, in plaats van een logisch verhaal. De communicatie zal voor de meeste buitenstaanders abracadabra blijven.

Zoals de dansers, die overal en nergens vandaan komen, de naam Noord Nederlandse Dans uitspreken alsof het een gezelschap van een andere planeet betreft. Toch is het voor de komende tijd hun thuis, met de Amerikaan Stephen Shropshire (1972) als kersverse artistiek directeur.

De drie noordelijke provincies kregen in 1997 van de rijksoverheid hun eigen professionele ‘dansvoorziening’. Onder leiding van Itzik Galili, die nu met Krisztina de Châtel Dansgroep Amsterdam is begonnen, zette NND/Galili Dance dans hier op de kaart, en toerde bovendien uitgebreid. Aan Shropshire, voorheen danser bij de groep, de complexe taak om de stevige signatuur van Galili te evenaren.

Wisselend succes
Als choreograaf heeft Shropshire wisselend succes gehad. Hoe eigenzinniger zijn omgang met muziek, des te sterker zijn taal en grammatica. Voor hem is dans onlosmakelijk verbonden met virtuoze beweging en muziek. Hoe traditioneel ook, in een wereld waar dans het vaak zelfs zonder beweging moet doen en van een dialoog met de muziek vaak geen sprake meer is, is dit uitgangspunt bijna weer vernieuwend. Knipogend naar Balanchine is Move Me zijn lijfspreuk. Zijn eerste programma, met alleen maar eigen werk, laat zien hoe die kan overtuigen.

INK, zijn ‘doorbraak’ uit 2005, is een prachtig treffen met Bach, Corelli en Vivaldi. In soepele donkerblauwe shirts en korte broeken wisselen de dansers energieke, speelse variaties af met contemplatieve frases waarin de eenvoud niet wordt geschuwd. Dans en muziek zijn hier soulpartners.

Sensuele maalstroom
In zijn recentere werk verruilt Shropshire ritme en melodie voor de onbestemde maar sfeervolle composities van elektronisch componist Anne Parlevliet. Een duet uit Sugarwater, gemaakt voor het Holland Dance Festival 2007, is een sensuele maalstroom van aantrekken en afstoten, waarbij de danser en de danseres onafscheidelijk zijn en soepel van rol verwisselen. Een hand op een schouder wil troosten of tegenhouden. Dan weer trekt zij hem voort, dan weer bungelt zij willoos aan zijn nek.

De organische kwaliteit van Shropshire’s werk, die zowel de bewegingen bepaalt als de manier waarop de ruimtelijke patronen verschuiven, is zo ongeveer het onderwerp van de wereldpremière Wishbone. Te midden van drie projectieschermen met vage, vervloeiende zwart-witbeelden die alleen met het slotduet vurig oranje kleuren, veroveren de dansers geleidelijk de ruimte. Warme piano, fijne knispers en doffe dreunen begeleiden het voortdurend ontstaan van en weer uiteenvallen van strakke lijnen. De choreografie is bijna een ademend organisme, een estafette van vormeloosheid en vorm. Mooi, maar ook enigszins vrijblijvend in zijn continuüm.

Ingetogen
De aangekondigde ‘klap op de vuurpijl’ Bal Electric is verrassend ingetogen. Op muziek van het eerste computerspelletje (International Karate) verbeelden de dansers een gemaskerd bal vol zelfbewuste catwalkposes en introverte discomoves. Traag en beheerst, alsof iedereen in zijn eigen hemisferen vertoeft.

Noord Nederlandse Dans gaat ook werk van gerenommeerde gasten dansen (Emanuel Gat is al gecontracteerd) en hard trekken aan talentontwikkeling, met drie jaarlijkse choreografieresidenties en een permanente StudioGroep voor bijna afgestudeerde dansers van de Rotterdamse Dansacademie. Het zijn veelbelovende plannen. Shropshire heeft de spits goed afgebeten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.