Dans Dans klinkt hechter dan ooit

Weidse improvisaties

Het Belgische trio Dans Dans klinkt op zijn derde album in drie jaar hechter dan ooit. Nog altijd is het gitarist Bert Dockx die het belangrijkst lijkt voor het bandgeluid, maar basgitarist Fred Lyenn en drummer Steven Cassiers treden nu wat meer op de voorgrond. Maar wat een prachtig gitaargeluid heeft Dockx toch. Soepel, tintelend en teder zijn de aanrakingen van de snaren in deze keer vooral eigen composities.

De muziek lijkt nog altijd afkomstig van soundtracks bij (zwart-wit-) films uit de jaren vijftig. Een soms eenvoudig thema wordt startpunt voor weidse improvisaties, waarbij ook wat elektronica wordt ingezet ter ondersteuning van de spanning.

Het werk van Bill Frisell is een referentie bij Dockx' manier van spelen. Net zo spaarzaam met noten die elk de ruimte krijgen en daardoor de muziek doen ademen. Daar geeft de ritmesectie ook de ruimte voor. Heel mooi hoe in de enige cover, Duke Ellingtons Fleurette Africaine, Fred Lyenn op zijn bas de melodie speelt en Dockx zo weer alle ruimte geeft.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.