Danny Collins is matig en voorspelbaar

In het oudere-man-blikt-terug-op-zijn-leven-genre, valt de film Danny Collins in de matigste en voorspelbaarste categorie.

Al Pacino in Danny Collins. Beeld Filmdepot

Danny Collins is een film over tweede kansen, over de mogelijkheid fouten uit het verleden te herstellen. Het was mooi geweest als juist deze film, over een verlopen, opgecokete rockster die na een inzinking besluit dat hij bij nader inzien toch een goede vader/opa wil zijn, de gestagneerde acteercarrière van hoofdrolspeler Al Pacino (75) nieuw leven in had geblazen. Maar de kans daarop is nihil.

Toch opent de film, 'losjes gebaseerd op een waargebeurd verhaal, min of meer', met een treffende, uitgebreide karakterschets: met zijn ingezwachtelde drankbuik, bruingepoederde hoofd, sjaaltje nonchalant om de nek, precies een knoopje van zijn blouse te veel open, een driedubbele whisky en wat dope achter de kiezen, zingt Danny tegenover een zaal vol dropetende bejaarden voor de miljoenste keer zijn evergeen. De wilde groupies van vroeger zijn mijlenver weg. Geen beeld dat je anders over het type uitgerangeerde rocker doet denken, maar niet onaardig juist Pacino zo te zien.

Een plotseling opgedoken onbezorgde brief van John Lennon, uit 1971, waarin de Beatle Collins aanmoedigt trouw te zijn aan zichzelf en zijn muziek (in werkelijkheid stuurde Lennon de handgeschreven brief naar de Britse folkzanger Steve Tilston), dwingt Collins na te denken over de gevolgen van jarenlang vluchtgedrag. Vervolgens gaat alles op de autopilot.

In het oudere-man-blikt-terug-op-zijn-leven-genre, met About Schmidt (Jack Nicholson) en Broken Flowers (Bill Murray) als relatief recente exponenten, is Danny Collins er eentje in de matigste en voorspelbaarste categorie. Pacino houdt zijn personage onaantastbaar, als een typetje, gespeeld zonder te voelen. Richting de slotakte van de film valt hij na enkele uitgevoerde goede voornemens terug in afgezaagd rockstergedrag (inclusief ontplofte hotelkamer) - niet omdat zijn feilbare karakter die terugval voorstelbaar en daarmee tragikomisch of extra pijnlijk maakt, maar omdat de plotclichés dat op zo'n moment gedurende de film nou eenmaal verlangen.

Als Collins' zoon ook nog ernstig ziek blijkt en zonder schroom een laag sappig ziekenhuissentiment wordt toegevoegd, komen Pacino en zijn filmvehikel de boel definitief niet meer te boven.

Danny Collins. Met: Al Pacino, Annette Bening, Christopher Plummer, Jennifer Garner, Bobby Cannavale. 107 min., in 30 zalen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden