ReportageGrauzone 2020

Dankzij Grauzone én zangeres Tamaryn krijgen postpunk en droompop weer levenskracht

Er hangt iets bijzonders in de lucht op het festival Grauzone in Den Haag.

Zangeres Tamaryn op festival Grauzone.Beeld Willem Schalekamp

Het is natuurlijk volkomen terecht dat er een festival is opgericht ter nagedachtenis aan het mooiste en invloedrijkste muzikale tijdperk uit de geschiedenisboeken, de jaren tachtig. De tijd van de Koude Oorlog en milieuzorgen, permanente paniek over de toekomst van de wereld en het ontbreken van toekomst voor de nieuwe generatie – goh, waar kennen we dit van? En de tijd van grimmige postpunk, gothicrock en machinale synthpop en dus een nieuwe dageraad voor zowel de popmuziek als de clubcultuur.

Festival Grauzone richt de blik al zeven jaar op het cultuurgoed dat ons destijds zowel verkilde als opwarmde. Bij eerdere jaargangen, toen Grauzone werd georganiseerd in de Amsterdamse Melkweg, overheerste soms de nostalgie, het terugverlangen naar de dingen die geweest waren. Grauzone dreef op de grote namen uit het verleden en al werden daar jongere navolgers aan vastgeplakt: je had de eerste edities het idee dat je op een anachronistisch feestje terecht was gekomen. Ja, de muziek was nog opwindend, maar we stonden hier met zijn allen wel een levend museum te zijn met onze colbertjes met buttons op de revers.

Door dat sentiment wordt Grauzone 2020 niet gekweld. Wat er precies in de lucht hangt rond het Haagse podium Het Paard, waar het festival tegenwoordig huishoudt, daar valt alleen maar naar te gissen. Maar feit is dat de rauwe elektronische dansmuziek uit de jaren tachtig, die van de basale drumcomputers met de gortdroge baslijnen, op het moment zeer vitaal is in het hippe clubcircuit. En dan beleeft de gitaarmagie van de postpunk ook nog een opleving, bij bands als Shame en The Murder Capital, allebei present in Den Haag. Je merkt het ook aan het publiek: de heimweegeneratie is dit jaar in de minderheid.

De Engelse postpunkband Shame op Grauzone.Beeld Willem Schalekamp

Je kunt zaterdagavond gerust stellen dat een nieuwe generatie het cultuurgoed van de sinistere dwarsigheid heeft overgenomen. Tekenend is het concert van de Japanse krautrockgrootheid Damo Suzuki (70), van de band Can. Hij speelt met een prachtige gelegenheidsband, en jongens uit het hippe psychrockgezelschap Kikagaku Moyo, maar zijn gezongen wartaalteksten worden maar niet boeiend. Heel soms pakken band en vocalist even een groove, maar de liedstukken emmeren teveel door. De tegendraadsheid is voorspelbaar geworden. En de grote zaal loopt angstaanjagend leeg.

Intussen speelt de jonge Nederlandse band De Ambassade de stampvolle kleine zaal plat. De Ambassade is een wat duisterder broertje van de band Dollkraut, en de nummers van de plaat Duistre Kamers snijden door de nacht. Straffe synths, een kille drumcomputer, weer die plukkende basgitaar en dan ook nog onderkoelde teksten in het Nederlands: De Ambassade speelt misschien new wave met een knipoog, maar de tracks hebben wel lekker scherpe hooks, die niet meer uit je hoofd te branden zijn. Hetzelfde geldt voor Automatic: drie heel jonge meiden met een ook al zo volwassen set songs. De uitvoering is weer droog en simpel, maar drums, bas, synths en vocalen geven de gitaarloze postpunk van de band uit Los Angeles een knisperende hipheid.

En die draagt de Amerikaanse zangeres Tamaryn ook uit. Zeker, haar ‘dreampop’ volgt de feeërieke vocale lijnen die de Schotse legende Elizabeth Fraser van de band Cocteau Twins ooit heeft uitgezet, maar live krijgt haar soms behoorlijk venijnige zang naast het dromerige spel van haar gitarist levenskracht. Haar liedjes stappen uit het verleden en wandelen de poptoekomst binnen: wát een ontdekking.

Zo wordt Grauzone een festival waar goud van oud glinstert dankzij de jonge, van nieuwigheid glimmende acts. En daarmee gaat dus ook Grauzone nog een heel mooie tijd tegemoet.

Muziek, film en beeldende kunst
Festival Grauzone is opgericht door de Haagse kunstenaar Natasja Alers. Op haar inmiddels tweedaagse festival, dat is begonnen in de Amsterdamse Melkweg, combineert zij haar liefde voor muziek uit de jaren tachtig met beeldende kunst en film. Op Grauzone 2020 wandel je langs tentoongesteld werk van artiesten, en kun je naar films over bijvoorbeeld de band Swans en openbare interviews met Damo Suzuki en Thurston Moore van de band Sonic Youth.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden