Recensie Daniël Arends

Daniël Arends is een virtuoze verteller, die zijn fraai geformuleerde zinnen steeds een verrassende klankkleur meegeeft ★★★★☆

Cabaretier Daniël Arends achter de vleugel, op de poster van zijn nieuwe show 'Meer van hetzelfde (Deel 1)'. Beeld Herman Poppelaars

Er komt een concertpianist het podium opgelopen. Daniël Arends is gekleed in zwart rokkostuum, en begint op zijn vleugel de preludes van Chopin te spelen. Hij speelt dat erg mooi, overigens; Arends mag dan vooral bekend staan als messcherpe stand-upcomedian, hij is ook zeer muzikaal.

Prachtig om te zien hoe Arends speelt met de verwachtingen van het publiek in zijn nieuwe voorstelling Meer van hetzelfde (Deel 1). De titel suggereert een herhaling van zetten, waarin Arends nog maar eens zal leveren wat hem zo populair maakte: bikkelharde grappen en superieure publieksimprovisaties, waarbij niet alleen rij één, maar ook rij zes en het eerste balkon onveilig zijn. Die twee facetten zijn zeker weer aanwezig in theatershow nummer zeven, maar de tegendraadse Arends brengt geen luidruchtige comedy vol hapklare brokken voor de YouTube-generatie. In zijn show zoekt hij juist de stilte op.

De stilte die zowel leeg als vol kan aanvoelen, vertelt Arends in zijn vooruitblik op het ouder worden. In het gunstigste geval is de 39-jarige Arends op de helft van zijn leven, en in de tweede helft wordt je leven er langer op, maar niet per se beter. Volgens Arends gaan oude mensen op een bepaald moment dicht: hoe zal Arends daar zelf mee omgaan? De vraag wordt mooi uitgewerkt, ook al zijn niet alle gedachten over uitgebluste relaties en verschillen tussen de generaties even onderscheidend van wat andere cabaretiers (en Arends zelf) hier al over zeiden.

Inhoudelijk is dat soms dus meer van hetzelfde, maar tegelijk motiveert Arends ook waarom hij dat doet via een tweede verhaallijn over talent en kunstenaarschap. Hij heeft een klasje aan het conservatorium van Moskou verzonnen, waar de tiener Arends pianoles kreeg van de oude leermeester Vladimir. In het klasje vol wonderkinderen stond virtuositeit altijd voorop, maar gaandeweg leerde Arends dat het niet gaat om zo veel mogelijk noten zo snel mogelijk te spelen, maar om die ene belangrijke noot van de juiste urgentie te voorzien. ‘Talent is wie het liefste wil’, doceerde Vladimir.

Techniek versus noodzaak dus, en het mooie van de cabaretier Arends is dat hij beide kanten in zich verenigt: hij is een virtuoze verteller, die zijn fraai geformuleerde zinnen steeds een verrassende klankkleur meegeeft en zich soepel over het gehele toneel beweegt.

Maar Arends heeft ook een sterke drang om daar te staan. Veelzeggend is zijn opmerking dat hij als kind net zo goed had kunnen sterven in de sloppenwijken van Jakarta, in plaats van te worden geadopteerd door Nederlandse ouders. Hierdoor voelt zijn hele leven als een bonus. Als hij vervolgens zijn genadeloze kijk geeft op verwende Nederlanders die nooit eens obstakels hebben moeten overwinnen, hang je aan zijn lippen.

Meer van hetzelfde (Deel 1)

Cabaret

Daniël Arends

17/4, De Kleine Komedie Amsterdam. Tournee t/m 31/5.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden