Dagboek

Dagboekfragment: Sterven door bevriezing voelt ­geweldig

Antarctica, 4 juli 1934

Als de temperatuur onder de ­vijftig, zestig graden zonk, stak er zo’n messcherpe koude wind op, dat die haast de huid van je ­gezicht sneed. Wat ik ook deed, ik ontkwam niet aan zijn verdovende greep.

Bijvoorbeeld: ik verloor elk ­gevoel in mijn tenen. Als ik op en neer sprong om de bloedsomloop weer op gang te brengen, bevroor mijn neus. Als ik doende was met mijn neus, bevroor mijn hand. Vuur en ijs schroeiden mijn pol­sen, mijn hals waar de ­capuchon schuurde, mijn enkels, mijn nek.

Sterven door bevriezing schijnt iets uitzonderlijks te zijn. Je voelt je geweldig. Eerst komt de ­verdoving, daarna verlies je elk ­gevoel. Alle pijn verdwijnt, alsof je opium gebruikt. Maar het kan ook gebeuren dat de koude je foltert, alsof je wegzakt in brandende ­chemicaliën.

De Barrier kromp van de koude. Je kon haast voelen hoe de ijskorst leed. De sneeuwbevingen werden heftiger. Ze klonken als donder­slagen, de ene klap na de andere. Bij de heftigste schokken stond mijn hut te schudden en sommige waren zo erg dat ze me uit een diepe slaap haalden.

Het leek alsof ik me in het ­epicentrum van een aardbevingsgebied bevond. De per maand zwaarder wordende schokken ­betekenden dat de gletsjerspleten wijder werden. Voortekenen, wellicht. Mijn overlevingskansen hingen af van een wankel ­evenwicht.

Richard E. Byrd (1888-1957), Amerikaanse poolonderzoeker. Ingekort fragment uit Alone, the Classic Polar Adventure. Putnam, 1938.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden