Dagboek Margaretha Ferguson

Dagboekfragment: Pia Beck is een vrouw als een kanon

Erik van den Berg deelt dagelijks een opmerkelijk fragment uit zijn verzameling historische dagboeken.

Den Haag, 31 juli 1960

Zaterdag gingen we ’s avonds, ineens, naar Châlet Suisse, echt gedineerd met zijn tweeën, toen we klonken met de wijn zei Alexander: op het begin van een reuzeleuke avond – gingen we toen meteen naar Pia Beck?

Ja. Daar houd ik van. De jazz is helemaal echt goed, en dan – door het wazige licht van een rode schijnwerper, achter de saxofonist, de koppen van de jongelui op straat die door de raampjes hingen – het was verdomd mooi.

Het gelatineblonde hoofd van Pia Beck, haar diamantharde glimlach, een vrouw als een kanon, biologerend, fel, bekwaam, misschien ook demonisch in haar lesbische hardheid (ik zag haar naast een knap jong vrouwtje gaan zitten aan de bar, aldoor met diezelfde diamantharde glimlach, rimpeltjes naast de ogen, toen ze opstond legde ze even, iets te lang, een volle hand op de blote rug van het vrouwtje).

Toen ging zij weg, een koningin in haar rijk, om te rusten, te drinken, te rekenen, who knows? Wij gingen ook weg, maar vonden in geen andere bar dit kernachtige, later wel het beschaafde milieu waar Alexander zich thuis voelt.

4 augustus

We kregen bezoek van een collega van Alexander, en diens vrouw. Het gesprek kwam op de wreedheden in Kongo. Ik zei: ‘Ja, maar de Duitsers, dat is toch een blank volk, en die waren ook niet mis!’ ‘O... maar de Duitsers, die deden het alleen tegen de jóden!’

Margaretha Ferguson (1920-1992). Ingekort fragment uit Brief aan niemand – Dagboekfragmenten 1948-1984. Nijgh & Van Ditmar, 1985.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.