DagboekfragmentJules Renard (1864-1910)

Dagboekfragment: Na zo’n begrafenis kun je er weer even tegen

Erik van den Berg deelt dagelijks een opmerkelijk fragment uit zijn verzameling historische dagboeken.

Parijs, 9 januari 1896

De begrafenis van Verlaine. Zoals dat lid van de Académie zei: begrafenissen winden me op. Het maakt me weer vitaal. Barrès heeft precies de goede stem om te spreken aan een graf, met de welluidendheid van grotten en raven. Ik had eventjes zin om met mijn stok op de grafsteen bijval te betuigen, maar stel je voor dat de dode wakker was geworden.

Mendès heeft gesproken over een trap met treden van licht marmer die hij tussen oleanders door bestijgt naar stralende kaarsen. Het was erg mooi, en kon op iedereen slaan. Coppée kreeg in het begin applaus. Men werd wat koeler toen hij zijn eigen plaats naast Verlaine in de hemel alvast besprak. Lepelletier heeft een materialistische geloofsbelijdenis afgelegd, hoewel er geen kiezers waren. 

Verlaine ging lezingen houden in Holland. Ze hadden de mooiste kamer voor hem besproken. Hij liet de gerant naar boven komen.

‘Ik wil een andere kamer.’

‘Maître, dit is onze mooiste.’

‘Juist. Daarom zeg ik: ik wil een andere.’

Hij had een koffer bij zich waar alleen maar een woordenboek in zat.

Vicaire zag eruit alsof hij Verlaine achterna zou gaan. Hij was behoorlijk dronken, en Spont moest hem in een rijtuig hijsen.

In het restaurant werd behoorlijk gelachen. Ze bestelden alvast de maaltijd voor de begrafenis van Coppée.

Jules Renard (1864-1910), Franse schrijver. Uit Michel van der Plas (samenstelling): En af en toe een salvo. Ambo, 1978.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden