Cynisch en saai stront- en pisdrama

Quartett van Heiner Müller

De tekst is gebaseerd op de brievenroman Les liaisons dangereuses van De Laclos, hier vooral bekend door de verfilming van Stephen Frears. Graaf Valmont en markiezin Merteuil dagen elkaar uit op het slagveld van de liefde. Hun eigen lichamen zijn reeds in verval, maar hun perverse geest niet. Müller maakte er een cynisch stront- en pisdrama van, waarin de personages van verrotting bijna uit elkaar vallen, in een ijzeren taal vol doodsverachting. Dat werkt niet meer, in een tijd die in dat opzicht niet meer te schokken is.

De regie van Barbara Frey, in Duitsland een gelauwerd theatermaker, werkt allesbehalve mee. Misschien zou Quartett als intiem kamerspel nog genietbaar zijn, maar zij maakt er een soort moderne operette van. Een enorme verlichte catwalk doorkruist de volledig omgebouwde Stadsschouwburg, en net als bij een modeshow zit het publiek aan weerskanten.

Helemaal links zit de markiezin, helemaal rechts de graaf, vele tientallen meters van elkaar verwijderd. Soms naderen ze elkaar, gaan een gevecht aan, een morbide kus, maar het blijft voornamelijk bij het toon- en emotieloos zeggen van hun tekst. Het publiek rekt intussen zijn nek, kijkt als naar een tenniswedstrijd, en ziet eigenlijk niets behalve de boventiteling. Barbara Sukowa moet zelfs een paar keer de souffleur te hulp roepen, en verder blijven de twee acteurs in dit concept wassen beelden die voor even met een sleuteltje in hun rug zijn opgewonden.

Om in termen van Heiner Müller te blijven: een schijtvoorstelling.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden