Review

Creative Control is nieuw en fris maar verrast niet

Van verrassende plotwendingen moet Creative Control het niet hebben, maar regisseur Benjamin Dickinson maakt er toch iets nieuws en fris van. De invloed van Woody Allens liefdevol spottende kijk op het New Yorkse creatieve wereldje is te zien.

Geen ouderwetse smartphone te bekennen, in de nabije toekomst van Creative Control. De personages zijn vergroeid met handzame touchscreens van plexiglas; volledig transparante toestellen, waardoorheen je de vingers van de gebruiker ziet bewegen. Wat diegene precies op zijn telefoon uitspookt, blijft dan weer onzichtbaar vanaf de achterkant.

Schijntransparantie

Aan het begin van Creative Control, de tweede film van de New Yorkse schrijver-regisseur Benjamin Dickinson, dient zich alweer de volgende fase aan van deze alsmaar verder doorgevoerde schijntransparantie. Dertiger David (Dickinson zelf), de gespannen en pillen slikkende medewerker van een akelig hip reclamebureau in Brooklyn, haalt met zijn team de marketingcampagne binnen voor het nieuwe product Augmenta: een augmented reality-bril die, zodra je hem opzet, je eigen 3D-ontwerpen vrijwel naadloos in de gewone werkelijkheid laat overlopen.

Het apparaat, ontworpen als een normale bril, bedien je via een virtueel touchscreen, met je vingers plukkend, schuivend en scrollend in het niets; alsof het plexiglas vervangen is door digitaal gebakken lucht.

Creative Control (****)

Regie: Benjamin Dickinson. Met: Benjamin Dickinson, Nora Zehetner, Dan Gill, Alexia Rasmussen 97 min., in 12 zalen.

Verlokkingen

Wanneer David ter inspiratie een Augmentabril meekrijgt, valt hij al snel ten prooi aan de verlokkingen van het apparaat. Hoewel hij een relatie heeft met yogalerares Juliette (Nora Zehetner), kan David het niet laten om met de bril stiekem opnamen te maken van vriendin Sophie (Alexia Rasmussen), terwijl ze samen over straat lopen. De beelden worden de eerste bouwstenen van een virtuele, naakt paraderende Sophie, met wie David kan vreemdgaan zonder dat iemand het merkt. Het begint heel plezierig, maar al snel verliest David zijn grip op de werkelijkheid, of hij de Augmenta nu op zijn neus heeft of niet. Zo gaat dat in een licht dystopische sciencefictionfilm als Creative Control.

Van verrassende plotwendingen moet de film het niet hebben. Wat vooral opvalt is hoe stijlvol Dickinson het allemaal aanpakt en hoe hij zijn filmische inspiratiebronnen op zo'n manier weet te combineren dat toch iets nieuws en fris ontstaat. Grootstedelijke vervreemding à la Antonioni wordt gemengd met een toefje Kubrick, terwijl Dickinson vindingrijk varieert op de klassieke tegenstelling tussen zwart-wit (realiteit) en kleur (fantasie). De glazen façades waarachter het verhaal zich voltrekt, worden op de geluidsband niet begeleid door voor de hand liggende techno maar (soms elektronisch vervreemde) barokmuziek. Een scheeflopend telefoongesprek verschijnt in fijn ouderwets aanvoelend split-screen; een futuristische variant op Woody Allens Annie Hall (1977) of Manhattan (1979), lijkt het.

Allens invloed en diens liefdevol spottende kijk op het New Yorkse creatieve wereldje spreekt wel vaker uit de film - zie ook de hilarische scène rond de chaotische opnamen van een reclame voor een anti-paniekmiddel. Dat in Creative Control satire, relatiegekonkel, maatschappijkritiek en sciencefiction een natuurlijk verband aangaan, en dat er ook nog eens flink gelachen kan worden, onderstreept Dickinsons grote talent. Nu alleen nog een wat origineler verhaal.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden