COUNTRY

Ronstadt en Harris zijn voor elkaar geschapen..

Linda Ronstadt & Emmylou Harris: Western Wall/The Tucson Sessions. Asylum.

Amper een half jaar na Trio II, de reünie met Linda Ronstadt en Dolly Parton, en drie maanden na Grievous Angel, het eerbetoon aan Gram Parsons, ligt alweer een volgende vocale onderneming van Emmylou Harris in de winkels. Western Wall/The Tucson Sessions, dertien duetten met Linda Ronstadt, is minder delicaat maar zeker zo overtuigend als het bedeesde Trio II. De Britse producer Glyn Johns roept nadrukkelijk de tijd in herinnering dat hij zich succesvol met de Eagles bezighield, al klinken er ook echo's uit de Spyboy-tijd van Emmylou. Bernie Leadon, voormalig frontman van de Eagles, speelt naast Andy Fairweather Low en Kate en Anna McGarrigle een centrale rol als begeleider.

De repertoirekeuze is weloverwogen. Sisters of Mercy van Leonard Cohen krijgt een liefdevolle behandeling, 1917 van David Olney verraadt de repertoirekennis van de dames. Naast nummers van Bruce Springsteen en Sinead O'Connor zijn ook drie liedjes van Harris zelf opgenomen. Op Raise the Dead bezingt ze haar helden: Hank Williams, Bill Monroe, Sam Cooke en Robert Johnson. Van dat viertal laat Williams in de teksten de meeste sporen na, in de precieuze uitvoering klinkt vooral Sam Cooke door. Andermaal blijkt dat de pijnlijke intensiteit van Harris en de zang van Ronstadt, die elke tekst met de pink omhoog tegemoet treedt, voor elkaar geschapen zijn.

Taj Mahal en Toumani Diabate: Kulanjan. Hannibal.

De Amerikaanse bluesman Taj Mahal is een verbindingsofficier tussen muzikale culturen. Terwijl de tournee met de Hawaiiaanse muzikanten van Hula Blues, zijn voorlaatste cd, nog doorliep, verzamelde hij zeven muzikanten uit Mali in een studio in Athens, Georgia om uit te vinden hoe zijn blues zou kunnen versmelten met de muziek van de griotzangers uit West-Afrika.

Taj Mahal en het gezelschap van kora-speler Toumani Diabate tonen veel ontzag voor elkaars verdiensten. Zoveel dat van een vermenging van stijlen niet altijd sprake is. In de gevallen dat het wel gebeurt, zoals Queen Bee en Catfish Blues, klinkt het resultaat niet alleen naar een bluesman in de Sahara, maar ook naar het soort muziek dat je nog wel eens in een Chinees restaurant hoort. Zo wordt de wereld steeds kleiner.

Julie Miller: Broken Things. Hightone.

De stem van Julie Miller is gemaakt om te klagen. De wind die waait waarheen hij wil, het licht dat nooit hetzelfde is, haar hart dat gebroken werd en nooit meer zal helen - het zijn voor haar evenzoveel redenen om te zingen. Ze heeft één troost: onze lieve Heer, die haar niet vergeet, en er al eens voor gezorgd heeft dat ze bij de EO op de Nederlandse televisie mocht zingen.

Evenveel steun heeft ze aan haar man, Buddy Miller, een van de allerbeste countrygitaristen. Zijn oerstevige spel (hij was ook gitarist in Emmylou Harris' Spyboy) geeft een prachtig tegenwicht aan de klaagzang van Julie Miller. Broken Things doet niet onder voor Blue Pony, de plaat waarmee ze zich twee jaar geleden schaarde bij de oprechte vertolksters van het betere country-levenslied.

Dale Watson: People I've known, places I've been. Continental Song City.

Vooral de 'r' klinkt bij Watson alsof het een ding is dat je eerst in je wangzak stopt om er eens lekker op te kauwen voor je het als een dikke plak over je lippen laat komen. Maar ook de andere klanken krijgen een opdoffer van jewelste voordat ze tevoorschijn komen.

Crewcut, tattoos, vriendelijke grijns - Dale Watson is Texas in het kwadraat. Zo klinkt ook zijn muziek. In zijn songs wemelt het van de bars, bajessen en bad bad women. De vrachtwagen is er het voornaamste middel van transport. Op People I've known brengt hij een eerbetoon aan helden als Johnny Cash en Lefty Frisell, maar ook voor prinses Diana is er ruimte in zijn hart (It's raining in my world, from England to Texas). Ook in muzikaal opzicht zijn de grenzen wat opgeschoven: zijn band the Lone Stars klinkt avontuurlijker dan ooit, ze verkennen met stalen klanken de uithoeken van de rockabilly.

Aztex: Short Stories. Hightone.

Achter de naam Aztex gaat een duo uit Buda, Texas schuil, dat op zeer vanzelfsprekende manier muzikale invloeden van beide kanten van de grens weet te combineren. Joel Guzman is een meester op de Tejano accordeon, Sarah Fox heeft een warme, smachtende stem. Met het puikje van de Texmex-muzikanten waren ze betrokken bij de Los Super Seven onderneming. Daarna wisten ze de producer ervan, Steve Berlin, ervan te overtuigen ook hun debuut vorm te geven.

Short Stories is een weloverwogen album met zowel Spaanstalige als Engelstalige liedjes en flink wat Caribische invloeden. Folklore en instrumentaal vertoon krijgen nooit de overhand. Aztex maakt van Texmex een sophisticated genre.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden