Interview Carrie Underwood

Country is het leven van Carrie Underwood

Voor countryster Carrie Underwood is het simpel: Europa wil meer country. Hoe ze dat weet? Bijvoorbeeld door de smeekbeden van fans of ze please, please, please naar Nederland wil komen.

De Amerikaanse ster Carrie Underwood Beeld Sarah Matuszewski

Wie Carrie Underwood (35) nog ­weleens zou willen zien voor ze de enorme Amerikaanse ster werd die ze tegenwoordig is, kan zelf op zoek gaan in de YouTube-­archieven. Tik in: ‘Carrie Underwood audition’, of iets dergelijks, en daar komt ze al. In 2005 verscheen een bibberend meisje in spijkerbroek en roze T-shirt voor de jury van de talentenshow American Idol, en dus voor de beruchte jurydespoten Randy Jackson en Simon Cowell. Die konden zo ongeveer hun haar föhnen met de vocale orkaan van ­Underwood bij een a-cappellavertolking van Bonnie Raitts bloedmooie ballade I Can’t Make You Love Me. Je zag de ­heren kijken: holy shit, wat maken wij hier mee? En toen mocht Carrie ­Underwood nog even een haan nadoen: ‘Cock-a-doodle-doo.’ Want dat kon ze óók heel goed.

Ze werd een mega popster in de VS 

Wat er na haar overwinning (natuurlijk won ze ­American Idol dat jaar) gebeurde, is niet te bevatten. Voor haarzelf ook niet, zegt ze er maar even bij. Ze werd na haar debuutalbum Some Hearts een van de grootste vrouwelijke popsterren van de Verenigde Staten, verkocht bijna zeventig miljoen platen en is tegenwoordig de ­stralende godin van de betere countrypop.

En die Carrie Underwood kijk je dus in de ogen (groen met een paar vegen blauw) als je haar hand schudt in een overdreven duur Amsterdams hotel waar vandaag vijf ­Ferrari’s staan geparkeerd op de binnenplaats. Golvend blond haar, strak in de grime, nog strakker gestoken in een spierwit cowboyoverhemd, uiteraard mét borduursels. ‘De country zit in mij’, zegt ze. En daarvan wil zij ­getuigen.

Maar hoe groot ze ook is in de geboortegronden van de Amerikaanse zielsmuziek, Carrie Underwood haalde ­gedurende haar flitscarrière ook nog zeven Grammy Awards binnen – in Europa is zij relatief onbekend. Ze is hooguit een geheimtip van liefhebbers die haar al jaren smeken hier eens te komen optreden.

'Je wordt ontdekt, ook in Nederland.’

Vandaar Underwoods bezoek aan Nederland en een kort optreden op het rootsfestival Tuckerville in Enschede, waar ze haar deze week te verschijnen album Cry Pretty in de nazomerzon wil zetten. ‘Het zijn best spannende ­tijden’, zegt Underwood. ‘Een jaar of tien geleden dacht ­iedere Amerikaanse countryster dat er alleen in de ­Verenigde Staten écht naar country werd geluisterd. Dat is niet meer zo. Volgens mij omdat de country als een van de weinige genres nog steeds gaat over het echte leven. Maar ook omdat muziek in het streamingtijdperk toegankelijker en grenzelozer is geworden. Je wordt ontdekt, ook in Nederland.’

En dus ziet Underwood steeds vaker van die smachtende hartenkreten verschijnen onder haar eigen mededelingen op sociale media. ‘Kom een keer bij ons spelen, please, please, please’, staat er dan. Ja, dan stap je op een ­gegeven moment op het vliegtuig.

Toch nog even terug naar de Underwood van vóór die vreemde tv-showauditie. Ze neemt ons mee naar haar geboortedorp Checotah. ‘Het is klein’, fluistert Underwood, alsof heel het dorp meeluistert. ‘Heel erg klein. Er wonen hier maar drieduizend mensen.’ Waaronder vader en moeder Underwood, en Carrie en haar zussen. ‘Ik had hier een heerlijke jeugd. Mijn vader werkte in de papierfabriek. Mijn moeder was lerares. We woonden op een kleine boerderij en ik groeide dus op tussen de dieren. Ik gaf de kalveren melk met de fles. En had mijn eigen eend.’ Een idylle, inderdaad. ‘Mijn ouders wonen er nog steeds.’ En dus passeren ze geregeld dat enorme bord dat nu op de gemeentegrens staat: ‘Checotah, home of Carrie Underwood’.

Naar country luisterden de Underwoods thuis niet

‘O nee. Eerder naar de Stones en zo, rock uit de jaren zestig. Mijn oudere zussen waren gek op metal en daar raakte ik dus ook mee besmet. Dat kun je nog horen in mijn ­muziek, hoor!’ Juist, dat hadden we dus al opgemerkt. ­Probeert u thuis zelf ook even het nummer Cry Pretty en hoor die track halverwege ontaarden in een orgie van jankende ­Aerosmith-gitaren. ‘O, scheurende gitaren’, zegt ­Underwood. ‘Geef me meer scheurende gitaren.’

Maar de ware muzikale liefde nam een andere afslag. ‘Zodra ik de deur uitliep, hoorde ik country. In heel ­Oklahoma trouwens. Van de groentewinkel tot de cafés en de bouwmarkt: er staat country op. Ik ging liedjes herkennen, ging radio luisteren, herkende de echt grote zangers en zangeressen, van Tammy Wynette tot Reba McEntire. Schitterende mensen om naar op te kijken.’

En om zelf de strot eens lekker bij open te gooien.

‘Natuurlijk ging ik meezingen. Ik ontdekte dat ik dat best goed kon. Ik leerde op welke noten ik mijn stem het best kon laten breken. En als ik iemand hoorde die een nog ­betere snik had, oefende ik net zo lang tot ik die ook ­beheerste. Ja, ik ben altijd vrij competitief geweest.’

Automatische country-sound door accent


Er was nog iets wat Underwood in de warme omhelzing van de country dreef. ‘Mijn accent. Dat heb ik nu eenmaal. Je hoort waar ik vandaan kom. Dus wat ik ook zing: het zal een beetje als country klinken. Dan kun je je maar beter overgeven en gewoon country gaan zingen, toch?’

Carrie Underwood is ook ambitieus. ‘Ik wilde maar één ding: een countryster worden. Maar toen ik een jaar of 16 was, kwam ik erachter dat je daarvoor ingangen moest hebben: contacten in de muziekindustrie. Die had ik niet, ik kom niet uit een muzikale familie. Dus ging ik me eerst maar voorbereiden op het echte leven, studeren. Al zei mijn moeder altijd dat ik het moest blijven proberen. Zij geloofde in een zangcarrière.’

Experimenteerdrift

Carrie Underwood zweert bij country, al was het alleen maar omdat zij volgens zichzelf tot het genre is veroordeeld door haar zuidelijke tongval. Maar ze experimenteert graag. Met Beyoncé en Rihanna zong zij het nummer Just Stand Up, een actieliedje tegen borstkanker. En met rapper Ludacris nam zij vorig jaar het sportstrijdlied The Champion op. 

Groots idool

Dertien jaar geleden hoorde ze op de radio een oproep voorbijkomen, voor de grote Amerikaanse tv-show ­American Idol. ‘Vooruit, dacht ik. Wat heb ik te verliezen?’ Niets natuurlijk. De soulvolle en emotionele stem van Underwood brak het hart van de natie, en zewerd met overweldigende meerderheid gekozen tot idool van het jaar.

Daarna was ze doortastend en maakte ze volgens haar eigen analyse precies de goede keuzes, waardoor ze nu staat waar ze staat. ‘Ik ging gelijk in Nashville wonen, die stad heet niet voor niets ‘Music City’. Daar woont iedereen die ook maar iets te betekenen heeft in de muziek.’ Ze werd met een scheef oog bekeken door de beroepsgroep. ‘Wat kwam dat meisje uit die tv-show in Nashville doen? Natuurlijk vroeg Nashville zich dat af, het is een hechte ­gemeenschap van muziekmensen, iedereen weet waar ­iedereen mee bezig is. Ik wilde bewijzen dat die country van mij geen talentenshowbevlieging was, maar in mijn hart zat.’

Hits & kwetsbaar

Underwood koos een entourage van precies de goede mensen, zegt zij zelf. En dook dus ook met precies de goede liedjesschrijvers de studio’s in. Met Hillary Lindsey bijvoorbeeld, een in de VS zeer gewilde beroeps­schrijver, die hits schreef voor Lady Gaga, Bon Jovi, Shakira en Taylor Swift. ‘Een liedschrijver als een kameleon’, zegt ­Underwood over haar. ‘Ze kan alles, maar het mooiste is dat ze niet per se hits hoeft te schrijven, maar ook een kwetsbaar liedje kan maken dat perfect past bij de ­vertolker.’

Samen met Lindsey bracht Underwood het nummer ­Jesus, Take the Wheel tot leven, dat op haar debuutplaat Some Hearts terechtkwam. Een lied over een vrouw in nood, die een laatste uitweg zoekt. En die Jezus smeekt haar ­leven bij te sturen. Jesus, Take the Wheel werd een nieuwe klassieker in de religieus geïnspireerde countrypop­muziek, en terecht: de song zou de meest overtuigde atheïst nog op andere gedachten kunnen brengen.

Toch zit de schoonheid van Underwoods werk, ook dat van haar nieuwe plaat Cry Pretty, niet in rammende overtuigingskracht. ‘Ik wil geen drammer zijn’, zegt ze. ‘Ja, ik ben gelovig en religie is belangrijk voor me, maar ik wil mijn overtuiging niet bij iedereen door de strot duwen. Dat werkt averechts, dat merken we nu wel aan de ­polarisatie in de samenleving.’

De haat schiet van links naar rechts

Underwood zingt erover in het nummer Love Wins. Het is een vertwijfelde oproep tot meer begrip in het politiek verscheurde Amerika. ‘Ik moet van mezelf naar het nieuws kijken, omdat ik nu eenmaal wil weten wat er in ons universum gebeurt. Maar het wordt steeds moei­lijker. De haat schiet van links naar rechts, het is echt heel erg deprimerend. Net als op sociale media, waar iedereen allen maar aan het schreeuwen is. Het lijkt of mensen niet meer beseffen hoe woorden anderen kunnen beschadigen. Ik begrijp het niet. Mijn vrienden en ik denken heel anders over een aantal hete hangijzers. Maar daarom vind ik het juist fijn met ze te praten. We worden het ­misschien niet eens, maar het is toch goed om de zaken eens vanuit een ander perspectief te bekijken? Daar leer je toch van?’

In het nummer The Bullet zingt Underwood over een ­andere Amerikaanse ramp: het tomeloze vuurwapen­geweld. Maar ook in dit sobere en krachtige countrylied wil Underwood niet schreeuwen door de megafoon van het grote gelijk. ‘Het gaat er niet om of ik voor of tegen de regulering van ­wapenverkoop ben. Ik denk dat ik meer bereik als ik zing over diegenen die getroffen worden door het geweld. Misschien zet zo’n perspectief meer mensen aan het denken.’

Denkt ze zelf dat het ooit nog goedkomt? Dat op enig moment de eensgezindheid zal zege­vieren? ‘Kijk, waar ik vandaan kom, in Oklahoma, daar hebben de mensen meestal geen al te overspannen ­verwachtingen van het ­leven. Maar ik geloof dat we grote dromen mogen ­hebben. Ja, het komt ooit goed.’

Het album Cry Pretty van Carrie Underwood verschijnt 14/9 bij Universal.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.