Drama

Cosmopolis

De casting van Pattinson blijkt een meesterzet

De jonge, knappe multimiljardair Eric Parker oogt als een mannequin. Of beter nog: een machine. Uitdrukkingsloos spreekt hij in afgemeten zinnen over geld en seks, terwijl hij zich laat rondrijden in een eindeloos lange, smetteloos witte limousine, die als een reuzenslak door de overvolle straten van New York kruipt.

Parker, gespeeld door Twilight-ster Robert Pattinson, doet iets in de financiële wereld. Nooit wordt duidelijk waar hij zich mee bezig houdt, maar hij bedient zich van een duizelingwekkend jargon. Tegen de gasten in zijn gepantserde wagen oreert hij over de koers van de Thaise baht tegenover de Chinese yuan, of over afwijkingen in standaardmodellen waarmee hij economische ontwikkelingen denkt te voorspellen.

Hij is zelfingenomen, nihilistisch en verschrikkelijk goed in wat hij doet. Af en toe ontvangt hij een waarschuwing van zijn chauffeur, die semi-begrijpelijke doodsbedreigingen via een oortje krijgt ingefluisterd. Buiten de auto is het chaos, waar een occupy-achtige beweging de Apocalyps voorspelt. Binnen ondergaat Parker het gevaar apathisch. Zelfs een rücksichtslose investering die het voortbestaan van zijn imperium op losse schroeven zet, doet hem ogenschijnlijk niets.

Met zijn twintigste film schetst veteraan David Cronenberg een onwerkelijke wereld die eerder doet denken aan zijn vroegere experimentele cinema (Videodrome, Dead Ringers, Naked Lunch) dan aan zijn conventionelere films van het afgelopen decennium (A History of Violence, Eastern Promises, A Dangerous Method).

De casting van Pattinson blijkt een meesterzet. Het tieneridool, moe van zijn vampierenrol in Twilight, kiest daarmee wel voor vervreemding van zijn achterban. Cronenberg goochelt met verhaallogica, haalt de betekenis van woorden door elkaar en laat zijn personages toneelmatig langs elkaar praten. Paul Giamatti trapt in een sterke, menselijke bijrol als een van de weinigen een paar barstjes in dit op zichzelfstaande universum.

Cosmopolis is gebaseerd op de gelijknamige novelle uit 2003 van de Amerikaanse schrijver Don DeLillo, herkenbaar als inspirator van bijvoorbeeld Bret Easton Ellis. Maar de uitwerking van het verhaal doet veeleer denken aan het werk van theatermaker Bertolt Brecht.

Dat Cronenberg daarmee waarschijnlijk een stevig aantal kijkers afstoot, neemt hij op de koop toe. Cosmopolis is een hoogst originele, actuele film die het onbegrip rond de financiële wereld letterlijk in beelden vertaalt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden