Corrie Brokken zingt doorleefder en mooier dan ooit

Corry Brokken: Nooit gedacht. Mercury 534312-2...

Het eerste nummer van de comeback-cd van Corry Brokken doet het ergste vermoeden. Een ode aan Napels van Charles Aznavour is door Henk Westbroek en Anty Bosch tamelijk obligaat omgezet naar een liefdesverklaring aan Amsterdam. Het arrangement van Harry van Hoof hangt tussen slap Jordaans en James Last in. Ook in de andere arrangementen had Van Hoof wel wat meer durf mogen tonen. Maar eigenlijk houden hiermee de bezwaren tegen Nooit gedacht op.

Corry Brokken sloot begin dit jaar haar loopbaan als rechter af. Zij pikte de muziekdraad weer op, nadat een compilatie van oud repertoire (Milord, Mijn ideaal) in 1994 had bewezen dat er nog steeds vraag is naar haar stem en liedkeuze.

De stem is zelfs na bijna twintig jaar afwezigheid mooier en doorleefder geworden, en klinkt soms net zo zielkervend als Edith Piaf. Ook het materiaal is goed gekozen. Op hoogwaardige melodieën van onder anderen Barbara en Brian Wilson zijn nieuwe teksten of vertalingen gemaakt. Coot van Doesburg schiet een aantal keren romantisch raak, en vooral Liselore Gerritsen heeft de toon te pakken die past bij een zelfverzekerde vrouw van ruim zestig jaar.

Corry Brokken heeft het hoorbaar naar haar zin. In het tekstboekje staat 'vlekje op 't behang' (uit Mijn huis), maar op de cd zingt zij parmantig 'vlekkie.' Dit is geen cd van een artiest uit vervlogen tijden die zo nodig nog eens moet. Dit is hopelijk de eerste van een nieuwe serie.

Guido Belcanto: La Comédie Humaine. EMI 7243 85285127.

Kent ook de kleinkunst zijn René Diekstra? Het lied De eenzame eter op de cd La Comédie Humaine is een vrijwel letterlijke vertaling van I Eat Out van Loudon Wainwright III. Het is niet erg chic van Guido Belcanto om de naam van de Amerikaanse folkzanger onvermeld te laten.

De Vlaamse zanger is dé specialist in smartelijke liederen over verloren liefdes, het warme surrogaat van de hoeren, de kroeg, en het zeemansgraf. Wie het sentiment van Vader Abraham te gortig is, maar toch een traantje wil wegpinken, kan bij Belcanto terecht.

Philippe Elan: Tricolore. Quintessence QS 900.908-2.

Toen de Franse zanger Philippe Elan het lied Winterdorp van Drs. P hoorde, herkende hij daarin het slome leven van zijn geboortedorp Lectoure aan de voet van de Pyreneeën. Het nummer staat op zijn vierde cd Tricolore met materiaal in drie talen: Frans, Italiaans en Nederlands. Elan woont al ruim tien jaar in Nederland en heeft zijn plek gevonden in het overgangsgebied tussen het Franse chanson en cabaret. Ernst van Altena vertaalde voor Elan Ik zou wel eens willen weten in het Frans.

Na de golf van buitenlandse vertalingen van Nederlandse literatuur zou Elan - na het voorbereidende werk van Herman van Veen - ook de Nederlandse kleinkunst wat verder over de grens kunnen helpen.

Surinaamse Kinderliedjes door Surinaams Kinderkoor o.l.v. Ronald Snijders. BSM 0112 (distributie: Bertus).

Als kinderen opgewekt zingen: 'Goeiemorgen, wij gaan naar school, op tijd naar school', dan lijkt er iets mis. Dat is wel erg ver verwijderd van het kinderanarchisme dat door Annie M.G. Schmidt wordt gepredikt. Gelukkig wordt in een ander lied over de slimme spin Anansie verteld hoe je gratis de bioscoop in kunt komen.

De Surinaamse kinderliedjes die door Ronald Snijders zijn verzameld of zelf geschreven, variëren van onschuldige spelletjesliedjes tot pittige hip hop. Door de begeleiding klinken alle liedjes vrolijk en vurig. De teksten mikken op de leeftijdsgroep die net onder Kinderen voor Kinderen zit, maar die de tuttigheid van Damrakkertjes en Leidse Sleuteltjes is ontgroeid. PvdH

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden