Komedie

Copacabana

Isabelle Huppert op haar springerigst

Van een afstandje lijkt ze in haar minirokje, jasje en legging een vrijgevochten, jong ding. En zo gedraagt vijftigplusser Babou zich ook: opstandig, onvolwassen, compromisloos. Komt ze door een vertraagde bus te laat op sollicitatiegesprek in de chocolaterie, en wordt ze daarom afgewezen, dan veegt ze woedend alle bonbons van het rek. Geen wonder dat ze haar leven niet op orde krijgt, en van haar veel ernstigere dochter vervreemd raakt.


Haar kind, haar vrienden, collega’s en scharrels, iedereen ketst vroeg of laat af op Babou’s halsstarrige hang naar vrijheid en blijheid. Tegelijkertijd lijken ze haar om diezelfde onaangepastheid stiekem toch ook te benijden. Babou wil op haar beurt met haar nieuwe baantje als appartementenverkoopster in Oostende niet alleen geld verdienen voor haar droomreis naar Brazilië, maar vooral ook respect. Zo wordt de behoefte om (on)gewoon te zijn het belangrijkste thema van het tragikomische Copacabana, zonder dat het er dik bovenop komt te liggen.



De dunne plot biedt weinig verrassingen, en eenmaal in het afgebladderde Oostende kabbelt de film al net zo voort als Babou’’ss tussen appartement, strand en haven zwervende bestaan. Dat dit niet stoort, is grotendeels te danken aan het charisma van hoofdrolspeelster Isabelle Huppert, die in vrijwel elke scène is te zien – al dan niet gekoppeld aan haar eigen dochter, Lolita Chamma. Hupperts eerdere rollen, de frigide pianiste uit Michael Hanekes La pianiste (2001) voorop, gaven haar het imago van ijskoningin; precies het beeld waar Copacobana mee speelt door Huppert nu eens van haar meest flamboyante en springerige kant te tonen.



Al te serieus of triest wordt het niet in Copacobana, ondanks alle armoede, eenzaamheid, de droefgeestige omgeving en het egoïsme en onbegrip waarmee de personages elkaar vaak behandelen. Knap hoe Fitoussi met zoveel ellende de boel toch vederlicht weet te houden. Prikt er telkens toch net genoeg kleur door de druilerigheid – al is het maar Babou’s mascara en veel te dik opgesmeerde lipstick.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden