Componist Ennio Morricone: 'Waarom beginnen jullie altijd alleen maar over die westerns?'

Componist Ennio Morricone staat vanavond in Ahoy en weet soms zelf niet waar hij het allemaal vandaan haalt. De Volkskrant sprak il Maestro in Rome en leerde: gebruik nooit het woord spaghettiwestern.

Ennio Morricone: `Ik zie mijn werk als iets wat mij overkomt. Een persoonlijk mirakel van de fantasie'Beeld rv

Vanavond treedt de 88-jarige Ennio Morricone op in Ahoy in Rotterdam. Dat is de man die de muziek componeerde voor meer dan vijfhonderd films, waaronder een aantal onbetwiste klassiekers als Once Upon a Time in the West en The Good, the Bad and the Ugly. Ver na zijn pensioengerechtigde leeftijd ging de Oscarwinnaar in zee met Quentin Tarantino en ondertussen blijft hij overal ter wereld optreden. Vanavond in het Rotterdamse Ahoy tijdens een show gewijd aan zijn 60-jarige carrière als componist en dirigent. Il Maestro Morricone weet van geen ophouden. V ging naar zijn Romeinse appartement met de vraag: waarom eigenlijk niet?

'Jullie hebben geluk', zegt een blonde assistent die de lift naar de elfde verdieping stuurt. 'Ennio is in een redelijke bui.' Ze glimlacht ongemakkelijk.

Daags voor het interview met de 88-jarige Ennio Morricone ontving de Volkskrant een e-mail met het achttien regels tellende handboek Een interview met Morricone. Il Maestro (regel 3: 'Spreek Morricone aan als Maestro.') geeft het liefst geen interviews, maar als het moet, volgens zijn eigen spelregels. Ook plant hij het liefst zoveel mogelijk interviews op een dag, blijkt als we bij het enorme appartementencomplex aankomen op een geheime locatie in Rome (regel 17: 'Il Maestro houdt van zijn privacy. Maak geen foto's vanuit het raam').

Voor de deur zitten twee verslagen Hongaarse journalisten die speciaal vanuit Boedapest naar Rome vlogen en al twee uur wachten (regel 5: 'Il Maestro is zeer punctueel. Begin op tijd'). Later vertellen ze dat hun interview is mislukt, omdat il Maestro 13 van de beschikbare 20 minuten uit zichzelf over schaken begon.

Morricone is vooral bekend als de man van het spaghettiwesternfluitje in de films van Sergio Leone, maar wee je gebeente als je daarover begint, blijkt 5 minuten voor het interview, wanneer hij zijn telefoon een armlengte van zijn oor verwijdert en ostentatief begint te puffen. Als de interviewer aan de andere kant merkt dat er niet meer naar hem wordt geluisterd, brengt Morricone de telefoon naar zijn mond - alleen naar zijn mond, de kant waar het oor hoort te zitten zweeft in het luchtledige - en buldert: 'Waarom willen jullie toch altijd alleen maar iets over westerns weten!'

Later legt hij uit waarom hij zo boos wordt van termen als soundtrack (regel 9: 'Maestro Morricone schrijft filmmuziek, géén soundtracks') en spaghettiwesterns (regel 8). Niet omdat hij zich schaamt voor zijn werk, 'maar als iedereen - en dan vooral Duitsers - elk gesprek beginnen met 'westerns dit, westerns dat', dan vind ik dat vervelend, ja. Ik heb vijf westerns gemaakt, op een totaal van vijfhonderd films. Waarom gaat het altijd over die vijf? Zijn al die andere films niet interessant? Zijn al die andere genres de moeite van het bespreken niet waard?' (De speciale vermelding voor Duitsers komt overigens terug in het handboek Morricone regel 7: 'Il Maestro wordt liever niet aan de oorlog herinnerd.')

Naast chagrijnig oogt Morricone bovendien broos. De handdruk die hij aan het begin geeft, ontbeert elke tegendruk. Hij sabbelt op keelpastilles en het eerste antwoord op de meeste vragen is: 'Wat zegt u? Ik versta u niet zo goed?' (regel 2: 'Spreek a.u.b. HEEL duidelijk en niet te snel').

Halverwege vorig jaar moest hij noodgedwongen een reeks concerten in Rome, Parijs en Woodstock afzeggen omdat zijn ruggengraat op twee plekken was ingezakt.

Toch staat hij vanavond in Rotterdam en volgen later deze week Parijs en Dublin, om vervolgens door te vliegen naar Polen, Tsjechië, Hongarije, enzovoorts. Waarom toch?

'Wanneer ik werk, ben ik blij', antwoordt Morricone. 'Als ik muziek schrijf voor films ben ik blij. Soms word ik wakker en schrijf ik dingen die later noten worden, en zich daarna weer verder ontwikkelen tot geluiden; het is bijna een mirakel. Soms luister ik naar oude muziek van mijzelf en denk ik: wanneer ben ik hier opgekomen? Dat weet ik dan echt niet meer. Ik zie mijn werk als iets wat mij overkomt. Een persoonlijk mirakel van de fantasie dat het ene geluid na het andere blijft uitvinden.'

Hij is vooral met zijn toekomst bezig. Tussen de optredens van deze nazomer door werkt hij aan een concert voor twee piano's, eentje voor een heel orkest en onlangs werd hij wakker met wat muziekideeën in zijn hoofd voor de nieuwste film van zijn Italiaanse vriend en regisseur Giuseppe Tornatore.

Dus als Quentin Tarantino hem binnenkort belt voor een nieuwe film? 'Waarschijnlijk doe ik dat wel', zegt Maestro Morricone terwijl zijn blik afdwaalt naar de twee Hongaarse journalisten die eindelijk binnen mogen komen. 'Ah, jullie zijn Hongaren? Kunnen jullie goed schaken?'

Ennio Morricone, 60 Years of Music Tour, 19/9, Rotterdam Ahoy.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden